LanguageTranslation

Klusjesman op de berg

Het avontuur is weer begonnen. En wel direct toen we op 31 januari onze voetjes van de Hollandse bodem haalden. Na een jaar toeven op kaas-koppen-grondgebied waren we bang dat we er zelf weer eentje zouden worden. Tijd voor verandering dus!

Het ei is gelegd. We zijn als een blok gevallen voor het compromis model; een half jaar uitzoeken in welk land we ons willen settelen en de andere helft van het jaar springen we op de fiets om ons nomaden bestaan eer aan te doen. Aan jullie de eer om te raden wie een jubelend sprongetje bij welke 6 maanden maakt :-).

Spain it is
Na onze landing in Malaga en het in elkaar zetten van de fietsen (sorry we konden het niet laten), voelde de Spaanse zon, de overheerlijke wijn en de mjammie koffie weer als thuis komen. Helaas liet de eerste component van het genot (de zon) het snel afweten. In plaats daarvan kregen we sneeuw, hoosbuien en temperaturen waar je zelfs in Nederland van in de kachel zou kruipen. Iedere inwoner van Spanje die we tegen komen vertelde dat ze dit in de afgelopen acht jaar nog nooit hebben meegemaakt. Aan ons de eer om dat in alle facetten te beleven. Een kleine noot van de schrijver; wakker worden met sneeuw op je tent in Andalusië geeft voor de lezer (kijker op dat moment) waarschijnlijk hilarische slap-stick-momenten. Uit ervaring kan ik je vertellen dat de realiteit minder lachen was.

Maar wat doen die twee dan eigenlijk ?
Zitten ze hele dagen voor zich uit te staren en een beetje vaag te voelen of dit het land van hun dromen is? Nee joh! We hebben iets nieuws ontdekt. Via een website (HelpX) kan je mensen aanschrijven om tegen kost en inwoning te komen werken. Een ideale manier om het gebied te leren kennen en te ervaren hoe het is om in de tuin te werken, op een berg te wonen en groenten te verbouwen.

Bij Engelsen in de Sierra Nevada
Project 1 was in de Alpujarras, een prachtig berggebied onder de Sierra Nevada. Klussen in de Orgiva tea garden. Bij, hoe raad je het zo, Engelsen. Door de kou was het opengaan van de tuin niet mogelijk. Onze werkzaamheden bestonden dan ook voornamelijk uit het op orde maken van de tuin. Lees; onkruid wieden, tegeltjes stapelen, snoeien en als toetje weer onkruid wieden. De gehoopte leer factor voor de moestuin bleef bij deze ronde schaars achter.

Bij het zien van ons nederig onderkomen voor de komende drie weken was het even slikken. Onze spullen paste nog net op een plankje naast de gitaren, boeken en foto’s van zoonlief die al jaren het huis uit was. Toch deed de zooi in de kamer anders vermoeden. Ontbijt met toast en zwarte thee, gevolgd door een stew rondom de klok van 15.00 uur was een apart fenomeen in Spanje. Helaas waren ze de Engelse manier van koken ondanks 14 jaar leven in Spanje niet kwijtgeraakt. Na noeste arbeid schaarden we ons in de avonduren met zijn allen rondom het haardvuur. Dat was de enige behaaglijke plek waar je tenen niet van je romp af vroren in het huis. De warmte ging gepaard met weinig privacy en wanneer je voor privacy koos (even niet met je baas werken, eten, leven) zat je dus tussen de gitaren van zoonlief met koude vingers in je bed een boekje te lezen. Het was een eerste interessante kennismaking met dit nieuwe werken- tegen- kost-en-inwoning-fenomeen in ons leven.

Fiets tussendoortje
Genietend van ons fiets-tussendoortje door de Sierra Nevada (holy fuck wat steil!) begeven we ons van de Alpujarras naar het nationaal park Sierras de Tejeda  om ons te melden bij de kunstenares Kitty Harri. In 20 jaar tijd heeft ze bovenop de berg, met adembenemende vergezichten, een paradijs gemaakt voor de kunstliefhebber. En ook zonder die passie val je absoluut voor alle prachtige werken die hier staan.

Klusjesman op de berg
Op de berg hebben we een upgrade gekregen van tuinman naar all-round klusjesman. Het werk bestaat uit snoeien, beelden poetsen, zwembad zuigen, schilderen en schuren. Op zondag is het open dag en komen er veel mensen kijken naar de kunst van Kitty en speelt haar vriend Nick muziek bij het zwembad. Gaaf om mee te maken. Ik vermaak me kostelijk bij de gemiddelde gast die mij als tuinman geen blik waardig keurt. Een enthousiaste ‘hola’ van mijn kant wordt niet beantwoord. Stoïcijns kijken ze snel weg en doen ze net alsof ze me niet zien. Ik wist niet dat verstoppertje spelen ook bij het werk hoorden?! Maar ja zeg nou zelf, je gaat jezelf tijdens het bekijken van hoogstaande kunst, toch niet verlagen om de tuinman gedag te zeggen :-).

Zijn de klusjes leuk? Mwoah. Toch is het een volmondige en enthousiaste JA als het gaat om de ervaring. Leven op de berg, lekker buiten klussen en in je vrije tijd koffie drinken op het terras afgewisseld met het maken van de meest prachtige bergwandelingen. Alles bij elkaar geeft het een goede indruk hoe het is als we hier neer willen strijken.

Ego trekjes
Echter vertoont ons ego soms wat mekker gedrag. Bijvoorbeeld wanneer je 2 keer per zeer korte douche beurt het gas van de geyser opnieuw aan moet steken. Ondertussen sta je te vernikkelen van de kou. Dat is nou zo’n moment dat de balans ‘werk versus inwoning’ ver te zoeken is. Mijn ego gaat nog harder mekkeren bij het horen van de hoogte van ons kostgeld (lees vreetgeld). Tijdens onze low budget fietscarrière is het nog nooit gelukt om van het bedrag wat we hier voor het eten krijgen rond te komen. En dan rekenen we nog niet eens de wijn mee. Wellicht komt dat omdat je als klusjesman ook gewoon borden met aardappels moet eten en geen tonijn :-).

Toch klussen wij met plezier verder! Volgende week staat Cordoba op de vrije dagen lijst en fietsen we vanaf eind maart verder naar het gebied rondom Valencia. Eens kijken wie ons wil hebben in de permacultuur tuin, als yoga assistent of sinaasappel plukker (daar komen die oranje jongens tenslotte toch vandaan)!

Voor nu alle liefs van twee kusjesmannen op de berg in Otivar.
Isa en Youri