LanguageTranslation

GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Zand, dadels en oases

De stad uit

Cairo verlaten in de zomer staat gelijk aan een permanente leegloop van ieder beetje vocht. Het is een herontdekking van de poriën waarvan ik tot voorkort het bestaan niet kende. Met de uitlaatgassen die we inademen van deze miljoenen stad zijn we tevens een illusie armer dat fietsen gezond is. Laat staan dat onze longen, ondanks het niet roken, nog maagdelijk wit zijn. Als een balletje in de flipperkast manoeuvreren we onze fietsen tussen het chaotische verkeer. Strak vooruit kijken en op hoop van zegen dat ze achter je ook een beetje opletten. Het remt of het remt niet. Inshallah.

Met de vol bepakte tassen blijkt onze remweg langer dan normaal. Gulzig hebben we ons tegoed gedaan aan pakken roggebrood, noten, noodles en havermout. Voor de komende etappe van 5 dagen gaan wij lekker eten! Voor ons geen Egyptisch brood. Vers uit de oven erg lekker, echter kan je er op dag 2 elkaar de hersens mee in slaan. En ach, op lange rechte woestijn wegen is een kilo meer op minder ook geen probleem.

½ my life without my wife

In de verte verdwijnt een bus naar waar? Om ons heen zien we niks anders dan glooiend zand. De bergjes zijn geribbeld door de wind die inmiddels veel te hard van opzij komt. Bij de rustplek zal Ahmed ons vertellen dat de bus bij zandkorrel 100.000.009 linksaf slaat op weg naar een enorme petroleum fabriek.  Er blijken 200 mensen te werken. Levend in een container voorzien van airco om in deze warmte nog enige productiviteit te waarborgen. Ahmed is met deze bus meegekomen voor zijn volgende shift; ‘it’s a 10 day life without my wife’. Aan zijn glunderende ogen te zien waren de afgelopen dagen thuis alweer lang genoeg.  Zijn parfum steekt schril af bij mijn zweterige shirt wat ik al drie dagen aan heb. Gezien de vele zoutkringen besluit ik dat ik morgen een schone aan mag.

Een avontuur is pas leuk als het voorbij is

Nog voor het ochtendgloren staan we iedere dag op. Wanneer je bedenkt dat dit rond 05.20 uur is kan je je voorstellen dat de wallen onder onze ogen met de dag toenemen. Fietsend van waterpunt naar schaduwplek overleven we de hitte. Dankzij goede informatie van een andere fietser plannen we de etappes zo in dat deze ook haalbaar zijn. Totdat het allemaal anders loopt. 

Vandaag suizen de banden met wind mee heerlijk over het asfalt. Heel even laat ik mijn oog vallen op de teller; 07.33 uur, 39 graden. Fuck zeg wat heet ! He Youri, met deze wind mee kunnen we makkelijk het volgende punt halen. Zin in een uitdaging ? 85 km voor de lunch ? Lachend neemt hij deze aan; ok, let’s do it ! Enthousiast zetten we een moordend tempo in waar we onszelf over verbazen. 9 maanden niet sporten heeft blijkbaar weinig afbreuk gedaan aan onze spieren.

Op het moment dat de wind zich tegen ons keerde hadden we beter moeten weten. 10 slopende kilometers verder, waarbij de snelheidsmeter tot een minimum was gedaald, nog meer. Ergens wist ik wel dat we bij de laatste mogelijkheid op schaduw moesten stoppen. In het moment was het kiezen tussen een lullig beetje schaduw of het vooruitzicht van een ambulance post met koud water en een fan. Verlangen naar meer schakelt het hart uit en laat per onmiddellijk het hoofd spreken. De waarschuwing ' je weet dat het altijd anders loopt ' was een laatste poging van mijn intuïtie om ons te behoeden voor deze kansloze actie. 85 km voor de lunch is leuk wanneer de wind je vriend is. Zodra die zich tegen je keert zou je beter moeten weten. 

Genadeloos raast de wind om me heen. Hij ontneemt mijn oog het laatste restje traanvocht.  Moeizaam knipper ik in het schelle licht en vecht ik tegen de droogte van de woestijn. Alles voelt loom en droog.  De bewoners laten deze uren slapend aan hun voorbijgaan.  Opgegroeid met dadels, kamelenmelk en lemen hutjes weten ze als geen ander dat je op dit tijdstip overal kunt zijn,  behalve buiten. Alleen twee idioten uit de polder kunnen hier staan. Komend uit een land waar het nimmer te warm of te koud is.

12.49 uur, 46 graden. De laatste uren hebben we geen woord gesproken. Ieder is verzonken in zijn eigen wereld. Vechtend tegen de wind, de warmte en onze eigen gedachtes. Met tranen in onze ogen zien we in de verte een mast. De weg ernaartoe is vooral lang, recht en voorzien van donker asfalt. In combinatie met de hitte ziet het eruit alsof het kookt. Zinderende kringen cirkelen omhoog. Ernaast niets anders dan goudgeel zand. Het doet me denken aan een romige frappuccino. De gedachten eraan zorgt heel even voor een verkoelend effect. Daar blijft het bij. Het zand wat tussen mijn kiezen zit werkt niet echt mee om de smaakbeleving tot ver in de woestijn tot me door te laten dringen. Alles is nat, zout en zanderig. Lief komt Youri voor me fietsen. Met een uiterste krachtinspanning neemt hij het op tegen de wind. Alles eruit persend wat er nog in zit. We zijn aan het eind van ons latijn wanneer een auto langs de kant van de weg stopt. Enthousiast komt Hamadan met 2 flessen ijskoud water ons tegemoet gelopen. Het maakt dat we de laatste kilometer naar de ambulance post nog net redden om vervolgens voor de komende drie uur als een dood, uitgewrongen vogeltje neer te vallen op de kussens die er liggen. Bouillon, water en ORS helpen ons er weer bovenop. Het is echt waar; een avontuur is pas leuk als het voorbij is :-).

Genieten van de woestijn

En na dit avontuur is het vooral genieten van de verborgen schatten die je alleen in de woestijn meemaakt. De eindeloze stilte is aangenaam voor de oren en het opkomen van de maan een streling voor het oog. Vooral wanneer de oranje bol zich losmaakt van de aarde om vervolgens stralend onze kampeerplek te verlichten. Ieder nacht slapen we onder een fantastische sterrenhemel. Hebben we al twee keer een jong vosje gezien en denken we met warme herinneringen terug aan de ontmoeting met Mohammed, Waël en Ismaël. Aankomen in de volgende plaats is een waar feest na dagen van eindeloos ‘niks’. 

Vrolijk luisteren we naar het kwetterende geluid van de krekels, zwaaien we naar de mensen die hun karren met ezels ervoor besturen en nemen we gretig alle mango’s en dadels in ontvangst die de vruchtbare oases voort brengen. Zittend in de warmwaterbron, die je huid oranje kleurt van de vele roest die erin zit, feliciteer ik Youri met zijn 46 jaar. De theehuizen zijn een ware verademing na wind, zand en zon. En zijn we niet onder douche weg te slaan. Het leven in de woestijn is zo gek nog niet ! Alleen de witte schorpioen die over ons kleedje liep heeft ons wat schrik aangejaagd. Zeker na de verhalen dat er hier nog jaarlijks mensen aan overlijden. De beet is goed te genezen. Echter is het anti-serum door de enorme hitte en het gebrek aan goede koelkasten vaak niet meer werkzaam. Sindsdien maken we ontzettend veel herrie bij alles wat we doen. Aan onze lijven geen schorpioen !

Alle liefs uit de woestijn,

Dakhla, Egypte
Isa en Youri

P.s. nog maar 504 km naar Luxor !