LanguageTranslation

GALLERIA_io

Onze laatste blogs



We hebben een date!

Ons vaste ritueel in de ochtend is ook vandaag weer levendig aanwezig, vers sappig fruit met roomachtige yoghurt uit een zakje. Op ons terras luisteren we naar een kakofonie aan geluiden die de moskeeën teweeg brengen zo op de vroege ochtend. De sexy geklede vrouwen laten je geloven dat er weinig moslims zijn. Niets is minder waar! En daar waar je door het oog op een spannende manier wordt verleid om daar anders over te denken brengt je gehoor je al snel weer terug in de realiteit. Dag en nacht galmen de geluiden door de stad alsof je leven als moslim ervan af hangt.

Vandaag hebben we een date met de klusjesman, die ene waar we zo ontzettend om moesten lachen. Na 3 uur zwoegen en zweten om een randje van de gootsteen te kitten zag Anjou er bijna net zo wit uit als wij, was de gootsteen verbogen en moest de loodgieter gebeld worden om de lekkage te fixen. Gevalletje anders zeg maar! Nu maar hopen dat zijn moeder over andere kooktalenten beschikt dan zijn klusmanschap.

We slenteren door smalle steegjes, het asfalt verandert in zand en de hoeveelheid geiten, vuilnis en kinderen neemt per blok in grote aantallen toe. De warmte hangt als een deken om ons heen zodat we maar al te graag het tempo van de Senegalese aannemen.

Bij aankomst in het huis liggen de twee vrouwen van de man des huizes op een kleedje onder een boom, vrouw drie staat te koken en het oudste kind is de klos met het stampen van het meel. De houtjes worden gehakt door een broer en tante van om de hoek komt ook nog even langs, gezellig! We genieten van de uitnodiging en de mogelijkheid om zo het leven van de Senegalees te ervaren. Vandaag eten we superkanja; krab in een pittige saus van ui, tomaat, pepers en overgoten met heel veel palmolie. We hebben zo’n vermoeden dat dit gerecht nog aan de toelaatbare eisen van de keuringsdienst van waren nog als gerecht bij Sonja Bakker door de beugel komt ;-). En dus genieten we van de nieuwe smaaksensaties die we hier ervaren. Met twaalf mensen zitten we om een grote schaal waarvan de handen gretig verdwijnen in de massa rijst. De rechter wel te verstaan, de linker wordt voor geheel andere doeleinden gebruikt en is daarmee onrein. Echter verdenken wij een aantal mensen van vals spel gezien de waterige ontlasting de laatste dagen (de stand is 3 - 1 voor Isa). 

De man des huizes is niet zomaar iemand, hij blijkt een bijzondere Marabout, wijsgeer, van Senegal. De Marabout komt vooral voor in West Afrika en is gespecialiseerd in magische praktijken. Wauw wij ff geluk dat hij voor ons een grigri (voodoo amulet) wil maken. Wat moet er in het zakje komen? Wij gaan voor gezondheid, veiligheid en geluk met elkaar. Wanneer het allemaal wat serieuzer wordt bedenken we ons ineens, shit he wat doe je met geluk zonder liefde? Dus veranderen we op de valreep onze wens, wel zo makkelijk nietwaar? Er worden tien kaarsjes gekocht en het ritueel kan beginnen. Op de grond ligt een kralenketting, een takje, blaadjes en kruiden. De Marabout heeft ineens een donkere blik en vertelt dan dat onze wens zeer groot is! Daarvoor moet hij speciale krachten aanwenden en dat kan niet zomaar! Het contact met al die beschermheilige, liefdesgeestjes en gezondheidsmannekes gaat ons vijftig euries kosten, wat zo’n beetje gelijk staat aan een half maand salaris hier! 

Oeps u hebt helemaal gelijk meneer de Marabout! Wij zijn ons bewust van de zeer grote vraag en bij nader inzien denken wij dat die niet te realiseren is in 1 zakje die levenslang garantie biedt! Met een hand op ons hart en een vriendelijke glimlach breken we de setting af en nemen waardig afscheid. De Marabout blijft wat perplex achter en ineens kan het goedkoper. Echter over geluk valt niet te onderhandelen! Enigszins teleurgesteld lopen we naar huis, wij zagen zo’n geluksamulet wel zitten! Fijn om de regels van het land te kennen; een Marabout mag nooit geld vragen anders werkt een gri gri niet. Of hebben wij de regels overtreden met onze buiten proportionele grote wens? En laten we daarmee het spoor na van de hebberigheid van westerlingen die altijd maar meer willen!

Na een maand in St. Louis zijn wij gepakt voor de volgende etappe, morgen vertrek naar Dakar! Benieuwd of de spieren nog wat los willen komen na al dat gebak ;-) Geniet van de foto’s van Mauritanië die wij met veel plezier hebben uitgezocht!

Liefs Isa en Youri