GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Salom Iran

Met een vaartje van 28 kilometer per uur volgen we de kolkende rivier die de natuurlijke scheidslijn vormt tussen Armenië en Iran. Blij me een stukje vlak wegdek horen we de banden, zonder al teveel inspanning, ouderwets zoeven over het asfalt. Later blijkt dat deze ik-hou-van-vlakke-wegen- blijdschap zeer tijdelijk zal zijn. De oevers zijn omsloten door kilometers prikkeldraad, het geeft haarfijn de scheiding aan tussen de twee compleet verschillende landen. Bij het oversteken van de brug springt de teller op de 25.000 kilometer (feestje :-)) en steken we de grens over van landnummer 31! De weelderige groene oases van Armenië laten we voorgoed achter ons, salom Iran.

Isa wordt Isama

Met de haren gehuld onder een hoofddoek, een shirt met lange mouwen, de enkels bedekt en een jurkje om de kont gaat Isa voortaan als proef moslima door het leven. Mag ik je even voorstellen aan Isama? De kleding voorschriften zijn bedoeld om andere mannen niet in de verleiding te brengen. Sexy gedrag, waaronder het tonen van je haar, is alleen nog geoorloofd binnen de muren van je eigen huis met je eigen man. Braaf hou ik me gedeisd onder mijn hoofddoek, schud ik alleen nog handen met andere hoofddoekjes en speel ik het brave vrouwtje wanneer de mannen het woord voornamelijk richten tot Youri. Buiten het gezichtsveld van de Iraniër ben ik gewoon weer Isa met gekke capriolen die graag even tegendraads gaat :-). Ik verdenk Allah ervan dat ie mijn zonde door de vingers ziet, inshallah. Later zal blijken dat ik geen ander gedrag vertoon dan de gemiddelde Iraniër.

Een land met twee gezichten

Fietsend door Iran begeven we ons in twee werelden. De wereld op straat is het beeld van de dictatuur. Het wordt gedomineerd door hoofddoekjes, lange jurken en vrouwen die hun plaats moeten vinden achterin de bus. De sfeer is beheerst en ingetogen. Iedereen leeft volgens de voorgeschreven regels waarbij de secret-police iedereen in de gaten houdt. Ze grijpen in bij onvertogen gedrag of een eventuele mogelijkheid daartoe. In het Koerdische gedeelte van Iran zien we vele Koerden de straat op gaan. Ze willen graag hun steun betuigen aan hun omgekomen ‘mede Koerden’ in Kobani. Demonstreren mag niet, herdenken ook niet. Wat rest is gezamenlijk voor de moskee bidden in stilte. Zittend op een kleedje, omsloten door de vele politie agenten. De sfeer is grimmig en geladen. Vrede en geweld, zo dichtbij, gevangen in het jasje van de dictatuur. Het raakt ons dat zelfs dit vredelievende gebaar verboden is. 

Achter gesloten deuren

Weten van een dictatuur of het zelf ervaren,  het is een wereld van verschil. Twee buitenlanders op een fiets, rijdend door kleine dorpjes en sprekend met de mensen is voor de secret-police genoeg aanleiding om ons regelmatig te volgen, de camera te checken of onze paspoorten in te houden uit angst dat ze ons straks niet meer kunnen vinden. Het is natuurlijk doodeng dat we zomaar contact hebben met andere mensen en wellicht wel informatie uitwisselen die via het internet hier verboden is ! Het wordt mensen soms verboden om ‘buitenlanders’ in huis te halen. Hulde aan alle Iraniërs die dat gewoon blijven doen. Buiten op straat leven ze volgens de regels van de dictatuur, daarbinnen doen ze alles wat niet mag. Alcohol wordt overvloedig gemaakt en in goed vertrouwen gedeeld met de mensen die ze vertrouwen. Onder de zwarte gewaden verschijnt de meest fantastische kleding en blijkt dat de vrouwen graag hun haar verven. Feesten worden binnenshuis gegeven, daarbuiten is er werkelijk niets van vermaak te vinden. Terrassen en leuke cafeetjes zijn  er niet te vinden uit angst dat mensen samen klonteren en informatie delen. Alle schrijvers, dichters, zangers zijn verbannen en andere creatieve uitingingen zijn verboden. Omringd door de muren van hun eigen huis steken de mensen graag hun duim omhoog naar de religieus leider die werkelijk alles voor het zeggen heeft. En de duim staat hier niet voor het goedkeurende gebaar zoals bij ons maar is het equivalent van de middelvinger. Ha ha en daar laten we het bij, wij willen nog een maandje veilig door Iran reizen :-).

Door de woestijn

En dat kan ! Na goed gedrag bij het bureau van Alien affairs (ja echt!) zijn we goedgekeurd voor nog een maandje erbij. Het visum is verlengd en dat geeft ons meer ruimte om dit prachtige land nog verder te ontdekken. Een land met een rijke historie, intrigerende regels en meer dan lieve mensen. Het is onvoorstelbaar hoeveel de mensen, naast hun gastvrijheid, ook nog eens fysiek geven. De lijst is eindeloos lang. Koekjes, een slaapplek, fruit, een theetje op straat of een uitnodiging voor hun bruiloft. Levend volgens de tarof zeg je eerst 5 keer nee voordat je iets aanneemt. Dat resulteert in grappige situaties die wij als recht-door-zee-hollander even moeten leren. Zelfs de man in de supermarkt weigert soms geld omdat hij leeft volgens de tarof, echter is die na 1 keer weigeren meteen om. Lastiger is het wanneer iemand je echt wat wil geven, je 5 keer nee zegt en je het dan alsnog in je handen gedrukt krijgt. 

Uitrusten in Yazd

Iran kenmerkt zich door de vele bijzondere ontmoetingen en dat maakt het ook vermoeiend. Iedereen wil met je praten en soms worden we letterlijk van de fiets gereden om ons te stoppen voor een praatje. Aangekomen in Yazd hebben we voor het eerst sinds een maand een plek waar we echt kunnen rusten, en waar we nu dus volop van genieten. Daarna stappen we weer met plezier op de fiets. De zware bergpassen met off road fratsen hebben we voorgoed vaarwel gezegd. Wij gaan een tijdje vlak rijden door de woestijn en nemen het op de koop toe dat ze Youri er vaak op aanspreken dat Isama toch echt te ver voor of achter hem fiets, tja we blijven natuurlijk een beetje recalcitrant, :-). 

Alle liefs uit Yazd, Iran

Isama en Youri