GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Oost en West

Oost en West Turkije, één land, twee werelden. Bewoond door liefdevolle mensen die met passie hun geloof én gastvrijheid hoog in het vaandel hebben staan. Als een warme deken valt die over ons heen, nog nooit hebben we ons zo welkom gevoeld. 
 
Iedereen wil vrede. Zowel de Turken als Koerden hebben genoeg van de vele slachtoffers die aan beide zijden zijn gevallen. Het is een veel besproken onderwerp waarbij de mensen graag hun hart luchten aan twee onpartijdige fietsers uit Verweggistan.  Een hart die op de onderstroom nog zo onverenigbaar lijkt met de situatie zoals die is. Vele ‘terroristen’ hebben we de hand geschud. Warm welkom geheten in hun huizen waarvan familie op de lijst van gezochte mensen staat. Gevlucht naar het koude Zweden omdat hun leven hun lief is. Toch hebben we dezelfde gastvrijheid ook mogen ontvangen aan de ‘andere’ kant, het Westen. 

Broeierige tijden

Na een warme fietsdag vinden we verkoeling hoog in de bergen. Het briesje koelt de huid en laat een spoor van opgedroogde zoutkristallen achter. Onttrokken aan het oog van de Turken genieten we hand in hand van het fantastische uitzicht over de bergen en van de stilte om ons heen. Even geen thee-uitnodigingen of andere inmenging van buitenaf. Ouderwets samen met onze eigen normen en waarden. Bruut wordt deze na vijf minuten verstoord door drie militairen met indrukwekkende geweren. Isa trekt snel haar lange broek weer aan, bedekt voor het oog van Allah, respect tonend aan het geloof van de Turken. De legerpost heeft zijn werk goed gedaan, binnen vijf minuten zijn we gespot. Bestempelt als onvijandige blanken die beschermd moeten worden tegen de gevaarlijke dreiging van terroristen. Een taak van het leger die uiterst serieus wordt genomen. Het bevel om mee te komen is dan ook duidelijk, geen ruimte overlatend aan onze eigen visie omtrent veiligheid. Met tegenzin verruilen we ons paradijselijke plekje voor het zwaar bewapende militaire kamp. Oost en West lijkt hier onverenigbaar met elkaar. 

Ze vinden ons kampeerplekje niet veilig

Diep doorgedrongen in het commandocentrum worden we vriendelijk onthaald. Legerkistjes van een jonge soldaat klikken tegen elkaar. Klik klik, staan en wacht. Strak in het gelid. Een zweetdruppel loopt van zijn gezicht. Het dienblad, zwaar beladen met thee voor zich uit gestrekt. Wachtend op het verlossende seintje van de commandant dat eindeloos lang lijkt te duren. Ondertussen verlaten troepen hun post hoog in de bergen en dalen af naar het kamp om op het binnenplein hun collega’s af te lossen. De geweren blinken in de zon, 25 op een rij, ritmisch bewogen van links naar rechts. Synchroon worden ze herladen. Klik, klik, geef acht en rust. Wanneer we thee drinken is het opvallend hoe vele stoere mannenhanden hun weg vinden naar de legergroen gekleurde Tasbih (gebedssnoer). Het verbindt de manschappen met Allah. In voor en tegenspoed.

Bewaking voor de nacht

Slapend tussen de militairen of in huizen van de terroristen. Voor ons hetzelfde, voor hun een wereld van verschil. Over één ding zijn ze het wel eens. Hun gezamenlijke angst voor de uitslag van de aankomende verkiezingen in augustus. Stilte voor de storm, uitkijkend welke kant deze op gaat waaien. Hoe mooi zou het zijn wanneer de mensen hun liefde en gastvrijheid die ze veelvuldig aan ons geven zouden gebruiken voor de vereniging tussen Oost en West? Insjallah, zo God het wil.