GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Malaria in Kan Kan, je zal het maar hebben!

Het is 17 november 2012 en we vieren ons 4,5 jaar samen zijn in Kan Kan, de tweede grote stad in Guinee. Wauw boffen wij even! Kunnen we na een prachtige tocht dwars door de bush luxe uit eten met echte wijn erbij! We verheugen ons er enorm op !

Die dag zijn we niet echt top fit maar ach, kom we laten ons niet kisten en gaan gewoon. We denken dat de gezellige pre party van de avond ervoor ons nog parten speelt. En hoe los je dat op? Gewoon een lekker drankje bestellen. Even later hangt Youri in de achtertuin van het restaurant. Hij bekijkt van zeer dichtbij de grassprieten en denkt het nodig te vinden om ze van wat extra pokon te voorzien. We hebben het beiden warm en denken nog, jemig die Sahel temperaturen vallen toch niet mee. Wat dat betreft was Mauritanië beter te doen. Wanneer we elkaar aankijken moeten we een beetje lachen, zou het samen reizen zich nu dan parten spelen? We hebben niks te melden, kijken wat verveeld om ons heen en zijn blij als het eten komt. Eten, afrekenen en weg, en dat op ons eigen feestje. De dansplannen laten we links liggen, pfff moeten we even niet aan denken!

De volgende ochtend is het mis! Youri heeft de hele nacht rijkelijk zijn transpiratie vocht verspreid, we noemen hem feromoontje. Helaas is deze geur niet echt aantrekkelijk zoals je van dit stofje mag verwachten als je elkaar leuk vindt. Wat gaat hier mis? Isa maakt een grapefruit schoon en snijd daarbij in haar vinger. Nou ben ik normaal niet zo'n held met bloed maar deze reactie is wat overdreven; spontaan gutst het zweet aan alle kanten eruit, suizen de oren en kan ik nog net op tijd op bed gaan zitten. We kijken elkaar aan en weten, dit is niet goed!

Het kleine restje energie verzamelen we om naar het ziekenhuis te gaan. Fijn om in een grotere stad te zitten denken we nog, totdat we het ziekenhuis zien. In Nederland zou het een veredelde stal zijn!  Mensen liggen op bankjes ziek te zijn. Als je geluk hebt lig je op een brancard met vliegen om je heen, ben je minder bedeeld dan moet je staan of op een houten bankje liggen. Oeps even vergeten dat we nog steeds in één van de armste landen van Afrika zijn! Gelukkig laten de lief lachende en behulpzame verplegers ons de armoede snel vergeten. Het is zondag en toch worden we ondanks de lange rij meteen geholpen. Soms heeft het ook zo zijn voordelen om blank te zijn! Wat tegen ons werkt is dat we zelfs in het ziekenhuis nog over de prijs moeten onderhandelen. Gezien ons energieniveau en het beroerde gevoel nemen we de verdriedubbeling van de prijs op de koop toe.

Na een gesprek met de arts worden we onderzocht op malaria, tyfus, suiker en ijzer gehalte. Dat laatste te danken aan het vel van Isa wat er wat losjes en zielig bij hangt. De bankjes zijn hard en de vliegen in overvloed. Naast ons geeft een vrouw haar kind de borst, een man met veel te veel bloed en vieze kleding loopt langs, aan de overkant rookt iemand zenuwachtig zijn tweede pakje sigaretten. Isa krijgt een aanval en weet niet waar ze het zoeken moet. De enige oplossing; afkijken hoe de locals het doen; hangend op het bankje, de vliegen voor lief nemen en flink zuchten en kreunen. Om en om krijgen we een aanval en dat schept een band. Bij aanval nummer drie komt de verpleegster bloed afnemen. Gewoon daar buiten op het bankje! De arm wordt afgeknepen met een plastic slangetje en de naald gaat er ruw in. Zijn die naalden bot of zo?  Au! Later verteld Youri dat ze vooral groot waren en gelukkig wel steriel! De vele met bloed bedekte watjes op de grond maken ons ietwat misselijk.

Na vijftien minuten is de test is geslaagd, de uitslag minder! We zijn beiden in het gelukkige bezit van malaria. Wauw dat is toch echte liefde! Samen reizen, samen op de fiets en samen malaria krijgen. Niet zo handig denken we nog maar levend en zwetend op de vierkante meter die het bed heet blijkt het best gezellig! We weten precies hoe de ander zich voelt bij een aanval. De parasiet gaat op de rode bloedlichaampjes zitten en trekt echt alle energie uit je. De status van je lijf voelt alsof je de sauna bezoekt, afgewisseld met een koud bad, brrrr. Eten ? We moeten er niet aan denken! De Unicef gesponsorde ORS zakjes zorgen voor ons zout en suiker gehalte en houdt er enigszins de spirit in.

‘He schat lekker hé zo samen in bed’Ben je ook zo lekker heet vandaag?  Zullen we ff ?  Nou ehh lieverd, ik sla vandaag even over! Zouden die parasieten ook op je humor knopje zitten? Daar is niks mis mee! Verder hebben we een heerlijk mistig gevoel in ons hoofd en zweven we regelmatig in een andere wereld. Ondertussen berekenen we onze score ; 7 maanden in malaria gebied en goed raak geschoten! Hmmm tot Zuid Afrika zijn we nog wel 24 maanden bezig. We hopen heilig dat het bij deze ene keer blijft! En mocht er nog eens zo'n vervelende parasiet aan ons blijven plakken dan graag weer twee voor de prijs van 1, dat bevalt ons wel! Inshallah!

Nu 7 dagen verder en we kunnen al rechtop zitten! Verder lijkt het alsof we dagelijks de marathon hebben gelopen en dat behoeft nog enige hersteltijd. Fijn dat we tot januari 2013 in Guinee mogen J. Wij zijn benieuwd waar we met kerst zijn!

Alle liefs van feromoontje en bleekscheet (Isa had een veel te lage bloeddruk en ijzer te kort, binnenkort maar eens tijger eten).