GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Irak, een geweldige ervaring

Ga je naar Irak ? Ben je gek geworden?
Ja ! Gek op het land en de mensen !

Wanneer je aan Irak denkt verschijnen al snel de beelden van bommen, gevechten en het alom bekende hoofd van Saddam Hoessein op je netvlies. Niet bepaald uitnodigend om de grens over te gaan. Toch leven de mensen in noord Irak, ook wel Koerdistan genaamd, al jaren in vrede. Zij zijn de enige Koerden die officieel politieke erkenning genieten. Dat voel je, ervaar je en beleef je ! Niets is zo vredig, gastvrij en bijzonder als noord Irak.

Grenzen
Nieuwsgierig naar het land passeren we met enige spanning in ons lijf landgrens nummer 28. Bepaalde delen zijn niet veilig en zeker niet voor twee blanke fietsers. Onze route gaat dan ook ruimschoots om die gebieden heen. Niet van plan in handen te vallen van Arabieren, die wat lokaas wel kunnen gebruiken. Syrië ligt 5 km verder aan onze rechterhand, gescheiden door een rivier en prikkeldraad. Met pijn in ons hart kijken we machteloos toe hoe de vluchtelingenkampen en zwaar bewaakte grens  ons zicht domineert. Drie lijnen vloeien samen; Syrië, Turkije en Irak. Ieder met hun eigen verhaal, beschreven met gruwelijkheden én bijzondere gebeurtenissen. Omringd door het zwart van de nacht, kleur gevend aan het licht van de dag. Één lijn op de kaart, het blijft wonderlijk om aan de andere kant van de lijn in een totaal andere wereld te stappen

Slapen bij de neef van de president
Onze nieuwe wereld wordt gekenmerkt door gesluierde vrouwen en trotse mannen met Koerdische kostuums, afgemaakt met een sierlijk geblokte doek om het hoofd. He hallo, klinkt het aan de overkant van de weg. Jullie zijn zeker kaaskoppen? Met een bulderende lach draaien we ons om. Het is Yussef die ons al zwaaiend tegemoet komt. Welkom, welkom in mijn land. Yussef spreekt prefect Nederlands. Een verdienste die hij heeft gekregen na een spannend jaar vol omzwervingen en kilometers lopen om in het holst van de nacht de grens over te steken. Met een bootje kwam hij in Italië aan, zijn weg zoekend naar het platte Hollandse land, waar hij in een Fries asielzoekerscentrum zijn plek vond. Een plek tussen twee Congolezen, vieze mensen volgens Yussef die elkaars cultuur, taal en manieren niet konden begrijpen. Trots op zijn nieuwe taal komt hij er na maanden achter dat ze op Texel geen Fries spreken. Foutje! Na jaren gewenning voelt hij zich vrij genoeg om voor het eerst mee gaat naar het huis van een meisje. Lekker vrijen met zijn nieuwe liefde, onvoorbereid op de schrik van zijn leven. Haar ouders zijn thuis! Yussef is als de dood dat haar vader hem wil vermoorden, ingegeven door zijn eigen cultuur springt hij bijna uit het raam. Totdat papa een dikke knipoog geeft en roept, veel plezier hé ! Het verhaal van Yussef, we luisteren met een lach en een traan. Luchtigheid door zijn enorme wilskracht, verdriet door wat er onder zit.  Yussef heeft pit met ballen! Terug in eigen land is hij de bodygard van de neef van de president. Waar wij verwend worden met ongekend veel lekkers, een luxe bed en de gezelligheid van Yussef. Dank je wel! 

Benzine, veel voor weinig
Verrast door een warme woestijnwind fietsen we zuidwaarts. De zon brand op onze huid en brengt het kwik al snel op 47 graden. Terwijl het zweet van ons gezicht loopt razen de nieuwste SUV’s ons voorbij. Zonder tax, en met een benzine prijs waar je in Nederland alleen van kan dromen, is het leuk rijden in zo’n luxe bak. Iedereen stopt om een praatje te maken, blij met een verdwaalde toerist die het isolement doorbreekt. Deuren worden enthousiast geopend, altijd welkom om te eten en te slapen. Sopas (bedankt) kennen ze niet of willen ze niet kennen. Te blij me twee gekken op een fiets, een prooi die ze niet snel willen laten gaan.  Wij besluiten dan ook om, de schaarse 14 dagen die we hebben gekregen aan de grens, er volop in te gaan. Overal ja op zeggen is het motto wat ons in veel leuke situaties brengt. 

Feest in de bergen
Isa hijst zich de volgende dag in een Koerdische jurk om samen met Youri en de familie naar de jaarlijkse picknick te gaan. Controle posten zorgen voor de veiligheid. Onverwacht wordt die doorbroken door mannen van de PKK met grote geweren op de rug. Even zitten we verstijfd op de achterbank, wit weg getrokken door het onbekende. De vriendelijke stem van Lazim verzekerd ons dat ze zich vandaag koest houden, inshallah. Hoog in de bergen stromen duizenden mensen vanuit verschillende bergdorpjes het veld op. Zoekend naar een plekje voor de BBQ en het picknick kleed. Wij zijn de trofee van het feest. We blijken een gewild object voor de camera mannen die TV opnames maken. En wanneer we per gemaakte foto betaald krijgen zou ons dagbudget aanzienlijk verhoogd zijn!

Beloning na inspanning
Vierteen dagen voor een land waar iedereen je wil houden. Een onmogelijke opgave! Daar waar we drie jaar lang weigerden om zware stukken met de bus te gaan zitten we nu in regelmatig in zo’n luxe bak. Nood breekt wetten. En mooi om te ervaren dat dit eenmalig is. Laat ons maar ploeteren op de fiets, bezweet aankomen in een stadje om vervolgens een veel te zoet sapje te drinken. Die smaakvoller wordt door de vele kilometers, het afzien en uitkijken naar.

Gastvrij Irak
Irak, het is een onvergetelijke ervaring. Ingegeven door de gastvrijheid van de mensen, de onophoudelijke stroom van aandacht, zorgzaamheid en liefde.  Nog nooit hebben we betaald voor water, brood en fruit. Dat is toch vanzelfsprekend? Voor ons niet en zelfs na drie jaar reizen blijven we ervaren hoe ontzettend bijzonder dit is !

Sopas, sopas sopas Irak. Dank je wel voor alle gastvrijheid!

Tot snel :-).
Liefs Isa en Youri

Vind je het leuk om ook eens te ervaren hoe het voelt om twee globetrotters te verwennen? Klik dan op onze nieuwe donatie button, altijd leuk voor een extra kop koffie onderweg. Je ziet, wij beginnen te wennen aan het fenomeen ‘ontvangen’ :-). De foto’s staan online alsmede een impressie op de landpagina van Irak.