LanguageTranslation

GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Inshallah, als God het wil

Inmiddels begin ik God een beetje meer te begrijpen.  Niet dat we een nauwe band onderhouden maar het lijntje wordt steeds meer zichtbaar. Vaak maak ik nog wat ruzie met hem en wil ik duizend keer liever mijn eigen weg gaan. En daar gaat het mis. Gods wegen blijken op sommige punten echt ondoorgrondelijk. Al vanaf Turkije worden we geconfronteerd met de woorden Inshallah.  Alles wordt daarmee afgesloten. Hier in Egypte gebeurt dat nog steeds. Accepteren wat er op je pad komt. Inshallah.

Dahab. Een klein plaatsje in de fucking middle of knowhere. Omringd door de Sinai woestijn met niks anders dan zand, bergen en zee. Van noord tot zuid 3 KM lang. Met een beetje geluk 67 omwentelingen op de fiets. En juist hier voltrekt zich een kleine mini ramp in mijn reizigersleven met Youri. De diefstal valt daarmee in het niet bij de woorden die Youri hier uitsprak. Lieverd, ik wil even niet meer fietsen. Ik ben moe van het reizen en het regelen. Laat mij hier maar even genieten van het dorpse leven, ons huis en elkaar. Wellicht zijn het de krachtige stralen van de Sinai die me letterlijk naar de keel vliegen. Ze zouden een helende werking moeten hebben. Met al het geweld om me heen en de dualiteit in mezelf vraag ik me af of de energieën nog wel hun juiste werking bevatten. Wat nou als de bron opgedroogd is door de verzengende hitte van de woestijn? Mozes heeft hier dan wel het water laten splitsen maar na zo’n lange tijd is het niet geheel ondenkbaar dat zijn krachten afnemen. Tenslotte heerst er om ons heen  vooral geweld. In Saudi Arabia, slechts verwijderd door 23 KM zee, is de vrijheid ver te zoeken. In het noorden moord de ISIS er aardig op los en ook op het Tahrir plein zijn er vorige maand nog 186 mensen gearresteerd. Alleen maar omdat ze de mensen wilden herdenken die vier jaar geleden hun leven hebben gegeven voor een vrij Egypte. Wat overblijft is de schrale wind die door de woestijn raast. Met zijn verwoestende werking laat hij de schuimende golven kapotslaan op de kant, geen ruimte overlatend voor de helende werking van de Sinai woestijn.

Dagelijks zijn we dankbaar met een Nederlands paspoort waar vrijheid hoog in het vaandel staat. Met een fietsend leven zou je denken dat dit dubbel zo vrij is. Echter blijkt op kleine schaal aan diezelfde vrijheid grenzen te zitten. Loesje schrijft het al zo mooi op haar kaarten. Leuk toch dat je vrijheid grenst aan die van anderen. En daar zitten we dan aan de keukentafel van ons eigen huis in Dahab. Youri geniet van het kabbelende leven.  Terwijl Isa het spaans benauwd krijgt bij het idee om hier nog 6 maanden door te brengen. In dat opzicht verschillen we dag en nacht van elkaar. Daar waar Isa geniet van de afwisseling komt Youri tot rust bij een dagelijks zelfde ritme. Eigenlijk verdient hij de hoofdprijs dat hij het al 3 ½ jaar uithoudt in ons leven op de fiets waarbij alleen de omwentelingen van de trappers de enige constante factor zijn. De rest is altijd anders. Geven en nemen in de relatie. Het is mooi gezegd en wanneer het erop aan komt nog niet zo makkelijk. Met Zanzibar, de plek waar we eigenlijk zouden gaan rusten, nog op mijn netvlies vraag ik me dagelijks af waarom nou net hier in Dahab?

Ik verdenk Youri van samenspanning met God. Niet voor niets ga ik mijn banden aanscherpen tijdens de aankomende Vipassana meditatie in Alexandrië. Tien dagen in stilte. Rechtstreeks verbonden met mijn eigen God om datgene zonder oordeel waar te nemen wat zich op dat moment voltrekt. Inshallah. Daarna ga ik met veel plezier terug naar Dahab waar we samen nog 6 maanden gelukkig gaan zijn in ons eigen huis. Youri met het ontwikkelen van websites en Isa met schrijven. Maar eerst nog een week genieten van het roerige Cairo waar het weer ouderwets heerlijk is. Lekkere chaos ! En ook hier was het God die bedacht dat alles anders zou moeten lopen. Ineens mochten onze fietsen niet in het hostel blijven staan terwijl dat wel zo afgesproken was. Met enige zweetdruppels op de rug zijn we op zoek gegaan naar een oplossing. Ook hier blijken Gods wegen ondoorgrondelijk. Na wat zoekwerk heeft hij ons letterlijk de weg gewezen naar Gods huis. De fietsen staan nu veilig in de kerk van Jos. Een Nederlandse pater die zijn vak uitoefent in Cairo.

Ik zeg het je, God is zo gek nog niet. Je moet alleen zijn wil accepteren en er niet tegen vechten. Inshallah dat ik dat nou eindelijk eens in ga zien. Don’t push te river. You never get it done !

Liefs van Isa en Youri,

Nu voor een weekje vanuit Cairo ( tralalalalala voor Isa), om daarna weer terug te gaan naar het prachtige, lieflijke leven in Dahab want dat is het daar ook ! (tralalalala voor Youri) . Het is maar net welke kleur je eraan geeft.

Zo en nu eerst een koffie. Daarna gaan we voor de 6e keer in de rij staan om ons jaar visum voor Egypte op te halen. En ook daar blijkt de band tussen Youri en God sterker. Hetzelfde formulier, samen ingevuld, samen ingeleverd en samen aangevraagd. Toch mag Youri maar liefst 6 weken langer blijven dan Isa …. Tja terecht, Youri is gewoon ook beter in het accepteren van dingen dan Isa dus mag je van God wat langer blijven.

Nou doei doei :-), liefs van ons xx