LanguageTranslation

GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Gezocht; nog 200.000 landmijnen

Bosnië heet ons welkom met een sluier van regen. Het is koud en de regen striemt in ons gezicht. De lichte glooiing doet je vermoeden dat je door prachtige heuvels rijdt. Wanneer je goed kijkt zie je dat het de kraters zijn van de vele ingeslagen bommen. Het zachte mos bedekt de ruwheid van het verleden en probeert je de zonnige kant te laten zien. De verwoeste huizen, armoede en vele graven  geven je echter een geheel ander gevoel.

Een gapend gat, in de nog zo kort geleden geschiedenis, dat valt niet uit te wissen. Het is duidelijk voelbaar in de energie van het land die op alle vlakken een bijzondere indruk op ons maakt. De omgeving van Bihac is zwaar getroffen, off road door dit gedeelte wordt ons dan ook afgeraden. Er ontbreken nog steeds 200.000 niet ontplofte landmijnen die na de oorlog voor 498 doden en 1.210 gewonden hebben gezorgd. Dat betekent 3 slachtoffers per maand en wij willen dat aantal liever niet ophogen! Onderweg zien we de vele waarschuwingen en borden. Scholen hebben speciale programma’s om kinderen bewust te maken van het schuilende gevaar. Dat het niet in ons systeem zit wordt al snel duidelijk. Als liefhebber van kakken in de natuur spring ik spontaan van de fiets wanneer de nood hoog is en het gras lekker groen, beter kan je het niet hebben! Nog geen 5 meter verder staat een groot rood bord; opgepast landmijnen. Oeps, duidelijk een foutje van onze kant!

Vrij kamperen laten we dan ook voor wat het is, we kiezen voor de veiligheid van een vlak stukje gras naast een woning! De tent staat wat schamper naast het kapot geschoten huis. We moeten ons best doen om niet mee te gaan in het verdriet wat je hier voelt. En als dat al lukt is er bijna geen ontkomen aan wanneer de boer langskomt en verteld dat de hele moslim familie van dat huis vermoord is. Gelukkig heeft de eigenaar een fles slibovitch meegenomen (lees; lokale-veel-te-sterke-pruimen-likeur) en tikken we er, zo lokaal als we zijn, even twee weg! Goed voor het slapen gaan en goed om te vergeten.

Het is dan ook niet ongebruikelijk dat de lokale mensen in de kroeg tijdens het ochtendgloren al aan het goudgele bier zitten. Het vergeet en verdoofd. Wij gaan ons niet branden aan uitspraken over deze nog steeds ingewikkelde situatie. De vele verhalen, ondersteund door het beeld van het land, maakt echter wel dat we hier nog heel wat uitdagingen zien! Schrijnend om te zien dat hele dorpen leeg lopen om in het buitenland wat meer geld te verdienen. Met een universitaire studie op zak is het tenslotte slecht rondkomen van 500,00 euro per maand en 7 vakantiedagen per jaar!

Wij voelen ons erg rijk en beseffen hoe mooi en bijzonder het is om onze droom te leven. Dankbaar kruipen we tegen elkaar aan en genieten intens van wat er nu is. Dat het land nog heel veel meer te bieden heeft dan de nasleep van de oorlog laten we je in de volgende blog zien!

Liefs uit het prachtige Mostar,
Isa en Youri