GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Een koud begin

Wanneer het vliegtuig op Ataturk airport land voelt het een beetje als thuiskomen. Onze thuishaven, daar waar de fietsen staan. Begin en vertrek van nieuwe avonturen. Sneeuwvlokken tikken tegen het kleine raampje van het vliegtuig. Prachtige ijsbloemen toveren het raam tot een waar schilderij en laten een spoor van ijzige koude achter. Het dekentje van Royal Jordanian verdwijnt, gevraagd, in de tas. Het biedt ons de eerste uren bescherming tegen de gure wind die door Istanbul raast. Het dekentje doet zijn best en probeert onze temperatuur op India warmte te houden. Merhaba Turkije!

Het kloppend hart van Istanbul laat culturen samenkomen en samensmelten. Ons hart klopt ook wat sneller wanneer we de fietsen zien, gerepareerd en weer klaar voor de komende duizenden kilometers. Wauw we hebben er zin in! De stad schud ons ook wakker uit de vakantie roes. Ze vraagt om actie waarbij de lijst te groot is voor de uren die de dag aangeeft. Inentingen zijn nodig om bepaalde delen van Afrika in te komen, scheuren in de schoenen geven aan dat ze een volgende etappe niet gaan halen en enthousiast geworden door het lichte reizen in India sturen we wat extra kilo’s terug naar Hollandse bodem.

Istanbul laat van zich horen
Daar waar het kloppend hart voorheen zorgeloos stroomde vertoont het nu haperingen. Soms slaat het een slag over om vervolgens met een knallende hartbeat terug te slaan. Boze harten komen samen op het Taksim plein, strijdend tegen hetzelfde; de corruptie van premier Erdogan. Het plein voelt broeierig aan, de spanning laait op. Uit de ramen komt het oorverdovende geluid van pollepels die tegen pannen slaan. Hard geslagen door de boze massa. Verscholen achter de ramen, bang voor wat komen gaat. De ME staat in volle paraatheid om de mensen te verkoelen met waterkanonnen en traangas. Wij laten de actielijst voor wat het is en keren huiswaarts, niet van plan ons te mengen met de Turkse politiek. De volgende dag is de rust in de stad weder gekeerd. Wij zijn er klaar voor! De fietsen staan te pronken met iets minder gewicht en ons voornemen om nou eens niet de hele winkel voorraad mee te zeulen omdat het zo lekker is :-). Wij verwennen ons met een laatste rondje Starbucks voordat we richting het platteland van Turkije koersen.

Turken en thee
De eerste dagen hebben we het zwaar! Regen en kou striemen in ons gezicht, de bergen zijn met 15% loei steil en de spieren niet meer gewend aan het dagelijkse ritme van zoevende banden. Heel eerlijk, het plezier komt nog niet zo op gang. Gemekker van het ego waar we in hemelsnaam weer aan begonnen zijn en of we ons niet beter kunnen settelen in India. De scooter was daar echt zo gek nog niet. Gedachtes die het allemaal niet makkelijker maken en gelukkig als sneeuw voor de zon verdwijnen bij de entree van een Turks theehuis. Achter de deur gaat er letterlijk een andere wereld schuil. Mannen domineren de ruimte waarbij  openheid, warmte en vriendelijkheid ons als een warme deken omhullen. Handen worden geschud, de kachel nog wat opgestookt en in no time staan er twee veel te sterke kopjes thee voor ons klaar. Sterk en zwart als tegenhanger van het zachte Turkse hart. De balans van Yin en Yang is ver te zoeken wanneer je als enige vrouw de Yin energie vertegenwoordigt. Gelukkig hebben we in Afrika veel geleerd met de aapjes-kijken-op-reis-show. Niet gehinderd door de vele starende ogen stap ik naar het toilet om de vele kopjes thee te lozen. Wanneer de deur zich achter me sluit besef ik dat er in een theehuis echt geen plaats is voor een vrouw! De pisbak hangt er lullig bij en gaat vandaag mijn hoge nood niet oplossen, het reis avontuur is weer begonnen. Buiten lonkt de moskee, toch durf ik het niet aan om Allah tegen me in het harnas te krijgen en besluit het nog even op te houden. Wanneer we willen betalen vloeit de warmte van de Turken voort in het betalen van onze thee wat standaard door de eerste bieder wordt gedaan in ruil voor een glimlach en een hand van ons.

Hartverwarmend
De Turken zijn met recht een ander ras. Zoveel gastvrijheid hebben wij de afgelopen drie jaar nog niet meegemaakt. Mensen wijzen je de weg, nodigen ons uit voor het eten en doen er alles aan om een glimlach op ons gezicht te toveren. Het maakt het reizen met temperaturen van 2 graden een stuk leuker en makkelijker. In deze Turkse ‘wij’ samenleving krijgen we zo ontzettend veel! Toch kijk je vreemd op wanneer de ananas en komkommer ongevraagd van je bord wordt gepakt en de ronde doet in het theehuis. Geven en nemen , het is ons nog niet zo met de paplepel ingegoten.

Masochistisch gedrag
Je zou denken een zwaar begin is erg genoeg. Youri dacht er duidelijk anders over toen hij Isa in Istanbul een prachtig verjaardagscadeau gaf; een leren brooks zadel. Het walhallah voor iedere fietser (zeggen ze) waar je na 2.000 km heel veel plezier van gaat krijgen. Voor die tijd is het afzien. De zitbotjes moeten het leer nog zacht maken en een plekje zien te veroveren in het veel te strak gespannen leer. Na drie maanden vakantie is het dubbel boeten, ai ai ai. Wanneer ik onder de douche sta hangen de vellen erbij en verdenk ik Youri stiekem een klein beetje van masochistisch gedrag. Toch ben ik er ontzettend blij mee, een levenslang cadeau als je hem goed blijft insmeren, en voor nu dus niet alleen het zadel :-).

Op dit moment hebben we ons heil gezocht in een warm hotel. Buiten sneeuwt het weer en zijn de weersvoorspellingen niet al te best. Stiekem zijn we jaloers op het Hollandse zonnetje wat nu uitbundig schijnt, geniet ervan!

Alle liefs uit het bruisende Polatli, ha ha.
Isa en Youri