GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Drie op een rij

33, het is maar een getal. What’s in the name? In Egypte draait de wat-hebben-wij-gefietst-landen-teller van 32 naar 33.
Ik zei het je toch, what’s in the name? Nothing !

Nothing but nothing

Toch voelt het verre van nothing, wanneer we de laatste weken door de eindeloos lege woestijnvlaktes van Iran fietsen. Nothing but sand. En hier en daar een bord dat ons waarschuwt voor loslopende kamelen. Het ware gevoel van leegte en woestijn dringt zich aan je op wanneer een kudde kamelen ineens naast je fiets loopt met een uitdagende blik; look at me babe. Een uitdaging die we graag aan gaan. Ware het niet dat we eerst nog even een wazige blik moeten weg werken van de knarsende zandstorm die ons blikveld parten speelden. Welkom in de wereld die woestijn heet.

Gemengde gevoelens

En vanuit die nevelige woestijn voelt Iran als een bizar sprookje van uitersten. De mensen zijn er zo onweerstaanbaar aardig dat je ze bijna niet aardig meer gaat vinden. Want hoeveel behulpzaamheid kan een mens op 1 dag aan? Ze rijden je met liefde duizend keer van je sokken om steeds maar weer te geven, geven, geven. Op 1 dag hebben we alles aangenomen wat mensen aan ons kwijt wilden. Het resultaat was ruim 3 kilo met fruit, dadels, koekjes, water en thee. Alsof de onderdrukking van het land zijn relaas heeft gevonden in het geven om het geven. Zo lief! En tegelijk ook dodelijk vermoeiend en verstikkend. Een oneerbiedig gevoel dringt zich aan ons op. We voelen ons bastaards die de gulle gever niet meer kan waarderen. Enigszins opgelucht zijn we dan ook wanneer we horen dat andere fietsers Iran ook als erg indringend en intensief ervaren. Met zelden een plekje om wat te drinken is er soms geen ontsnappen aan. En doe je dat wel dan heb je grote kans dat de geheime politie je op de hielen zit.  Het blijft vreemd om te fietsen in een land waarbij de buitenwereld niet de echte wereld is. Die vindt tenslotte plaats achter gesloten deuren, ver verwijderd van het toeziend oog. Het alomziende oog wat vrijheid in de ban smoort, de mensen klein houdt en alles wat leuk is niet toe staat. Wees eerlijk, hoe leuk is een land dan nog?

 

 

Dubai here we come

Op weg naar Dubai verdwijnt Iran voorgoed achter een dikke streep aan de horizon. Met gemengde gevoelens verlaten we dit prachtige, historische en intrigerende land. Een krakerige stem doorbreekt de stilte aan boord met de woorden; dear passenger, we just entered the territorial waters of Dubai. You may now release your Hijab (hoofddoek). What? Echt ? Isa kijkt nog eens schuchter om zich heen wanneer de woorden tot haar door dringen. Uitzinnig van vreugde danst ze in het rond en trekt ze de wijde jurk met plezier over haar hoofd. Lang leve de zichtbare billen in de spijkerbroek en wapperende vrije haren ! Dubai here we come :-)

 

 

Het land waar luxe wordt overtroffen met nog meer luxe. Daar waar grond duur wordt betaald en ze met plezier de meest uitzinnige gebouwen, wankelend op de vierkante meter, de hoogte in bouwen. Vanuit de verte blinkt het hoogste gebouw ter wereld; de Burj Khalifa waar je in de avonduren een prachtige sound en light show kan bewonderen met dansende waterfonteinen alsof hun leven ervan af hangt. Skiën doe je natuurlijk in de shopping mall (where else) net als haaien kijken in het grootste aquarium ter wereld. 

Smullen in het land van de sjeiks

Wij prijzen ons gelukkig dat we 7 nachten bij Marie mogen slapen zodat we ons volledige dagbudget kunnen spenden aan overheerlijke frapuccino’s bij de Starbucks. We likken onze vingers af bij de echte old-Amsterdam-cheese met bruin brood en als toetje genieten we van een heuze Malbec wijn, na ruim twee maanden alcohol-droogstand in Iran. Nippend van dit overheerlijke vocht genieten we van het uitzicht vanaf de 52e verdieping van een hotel. Voor ons ligt de ingenieus gebouwde Palm met in de verte uitzicht op de nieuwe wereld. Dubai has it all !

Voor ons betekent Dubai heel veel plezier maken en gekke dingen doen die je anders nooit doet. Ooit over een 10-baans high way gefietst tussen de meest luxueuze auto’s die je maar kan bedenken? Of wat dacht je van fietsen over de lopende band (wiebel gevoelig) die je naar de overkant van die dikke vette high way brengt zonder te fietsen ! (Youri heeft ervan gedroomd om voortaan zo zijn fietsende leven te slijten). Op zoek naar de fietsenmaker weten we onverwachts door te dringen op het verboden terrein van de sjeik waar al zijn paarden staan. Een behoorlijk wonder horen we achteraf. Helemaal wanneer je bedenkt dat Isa genoeg vrijheid voelde om de palmbomen daar nog even te voorzien van wat extra grondwater. Met een opgeluchte grijns loopt ze over het terrein, ff lekker zeiken bij de stallen van de sjeik, zucht. Goddelijk lekker !

De film op ons netvlies

Na 3 ½ jaar kijken we weer eens een film in een echte bioscoop. Bij iedere stoel prijkt een kilo bak popcorn vergezeld met minimaal één liter cola. Bij ons blinkt het lege tafeltje door afwezigheid van beiden. Wat gaat hier mis? Blijkbaar zijn we het film-voer-vreten na 3 ½ jaar duidelijk verleerd. In het zwembad bij Marie komen de spieren na lange tijd weer tot rust en probeert onze geest alle beelden van de afgelopen maanden te verwerken. Het blijkt een oneindig lange film aan beelden, indrukken, emoties en geluiden. Overweldigend zoveel. En wanneer Isa moet huilen omdat ze tijdens haar-ik-heb-even-tijd-voor-mezelf-momentje in de Starbucks geen internet heeft weten we hoe laat het is. Het is de hoogste tijd om uit te rusten! Even niks regelen, niks bekijken, niks aanpassen, niks, niks niks …. 

Down town Cairo

Nou ja alleen nog even vliegen met de fietsen. Waarbij de zeer vriendelijke meneer van Egypt Airlines (not) ons het leven zuur maakte door allerlei eisen te stellen aan onze inpak methode. Meneer de manager heeft er in Dubai een duur grapje van gemaakt. Gelukkig heeft Egypt Air alles vergoed, omdat de eisen echt niet terecht waren. Alleen vergoeden ze niet de geleden stress factor ter plekke. Het zweet dat in je bilnaad staat en net zo min de spanning wanneer je de fietsen door de koffer-plastic-wrap-machine moet halen alsof het de normaalste zaak van de wereld is, zucht. Het enige wat ons nog rest is 35 kilometer in het donker fietsen vanaf de luchthaven naar down town Cairo. Kris kras slingerend door de eindeloos lange stroom auto’s die wild toeteren en hopen dat je aan de kant gaat. Alleen dat nog om vervolgens alleen nog even een slaapplaats te zoeken, om vervolgens alleen nog even te wennen aan dit nieuwe Afrikaanse land nummer 33, om alleen nog even, om nog even, om nog even ……

En ergens in dat even is er geen even meer. We zijn beiden moe van het regelen, aanpassen, regelen, flexibel zijn en accepteren zoals het is. Stiekem zijn we toch een beetje reismoe. Even komt niet meer voor in ons woordenboek. ik zeg het je, we willen even niks. Wij gaan drie maanden NIKS doen voordat we afzakken naar het zuiden. De batterij opladen, alle beelden verwerken en opnieuw fiets zin krijgen. Sudan en Ethiopië zijn tenslotte niet de juiste landen als je een kort reislontje hebt. Dus, tot even niks, inshallah !

Liefs Isa en Youri uit Cairo