LanguageTranslation

GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Drie keer is scheepsrecht

In het kader van ‘’ons ben zunig “ hebben we de goedkoopste vlucht met uitdagende overstap tijden. Na 6 uur hangen in de Starbucks op de luchthaven van Istanbul komen we  op een onmogelijk tijdstip in Sharm el Sheik aan. Zes mooie, fijne, intense en hectische weken in Nederland vervagen meer en meer tijdens de landing naar Sharm. De warme deken van de woestijn neemt onze herinneringen van Nederland mee en laat ze verdwijnen in het sidderende asfalt. Omgeven door de eindeloze zandvlakte vervaagt de smaak van Hollandse kaas en al het andere lekkers. In no time voelt Nederland, met alle lieve familie en vrienden, verder dan ooit tevoren. Dankzij de Ramadan, waarin de mensen graag goed zo niet nog beter willen zorgen voor anderen, hebben we geluk. De eerste de beste Egyptenaar stopt bij het zien van onze opgestoken duim en neemt ons, nog net niet gratis, mee.

Een dorstig bestaan tijdens Ramadan

Dahab ligt er verlaten bij. Met het opkomen van de zon is het voor de meeste mensen over met de pret. In het kader van Ramadan blijft iedereen zo lang mogelijk op bed liggen om de dag zo goed mogelijk door te komen. Vanaf 03.13 – 18.47 komt er geen druppel water of vast voedsel over de lippen. Een behoorlijke uitdaging met temperaturen van 39 graden! De enkeling die je wel op straat ziet is vaak stront sacherijnig en kan je beter ontlopen. In andere landen zagen we mensen nog wel eens stiekem drinken of wat eten. Hier in de woestijn zien we vooral devotie. Vol ongeloof kijken ze je aan wanneer je vraagt of ze ook niet een héél klein beetje water mogen drinken?

Allah geeft het startsein

Het is 18.00 uur wanneer Dahab langzaam uit zijn slaap ontwaakt. Ietwat zenuwachtig bewegen de mensen zich massaal naar het plein. Tafels worden gedekt met borden. Het frituurvet voor de falafel staat aan en de kip begint al een krokant korstje te krijgen op de gril. Vanuit de moskee klinken voor ons onverstaanbare woorden. Vrij vertaalt klinken ze als; Allah vindt dat jullie het vandaag goed gedaan hebben, nog maar 1 minuutje en dan …. AANVALLEN ! Klokslag 18.47 kan je een speld horen vallen op straat. Allah heeft het sein gegeven waarna de monden rijkelijk worden gevuld. Van horen zeggen vreet iedereen zich helemaal vol om vervolgens neer te ploffen met pijn in de buik. Enige actie is nog overdag, nog in de avond ondenkbaar. Zo ook de monteur die onze fan zou komen maken. Overdag is hij moe en in de avond kan ie niet meer overeind vanwege het vele eten.

Met de gedachte ‘we blijven niet zo lang in Dahab’ is ons nieuwe onderkomen goed genoeg. Hier kunnen we de laatste voorbereidingen treffen voordat we weer eens gaan proberen wat ‘fietsen’ ook alweer is? Ons lijf smacht naar beweging, avontuur en verandering. Toch blijken de aardse krachten van de Sinai, die veel spirituele mensen aantrekt, een totaal andere richting op te wijzen.

Eid Moebarak

Op de laatste dag van de Ramadan stroomt Dahab vol met mensen die de smog uit Cairo ontvluchten. Voor hun wordt het vasten rijkelijk beloond met een weekje strand en vooral veel eten. Ineens is er leven in de brouwerij! We tellen meer dan vier geitenkoppen en zien vooral gesluierde vrouwen met hun man over de boulevard lopen. Zoveel  mensen? Dat moet gevierd worden ! Boven op het dakterras staan we enthousiast te dansen wanneer Youri ineens naar zijn been grijpt. Een pijnscheut schiet er van onder tot boven doorheen. Met verschrikte ogen kijkt hij me aan wanneer we een stem van boven horen.  Allah roept; hé jullie kaaskoppen, wel de lusten maar niet de lasten? Jullie zondaars ! Dit feest moet je verdiend hebben. Wat heb je eigenlijk gedaan ? Hebben jullie je niet vol zitten vreten in Nederland?  En ook dat alcohol gebruik van jullie staat me totaal niet aan. Jullie begrijpen er werkelijk niks van.  Hier, ik geef je wat mee om tot bezinning te komen. Hinkend verlaat Youri de dansvloer. Het ijs rondom zijn been geeft nog enige verlichting om naar huis te fietsen. Beetje koelen en morgen een rustig dagje achter de computer denken we nog.

Dahab Specialized Hospital

Die dag liep helaas anders. In de rolstoel rij ik Youri, die onmogelijk op zijn been kan staan, het ziekenhuis binnen. Beetje drukken, voelen en een X-ray maken. Youri geeft de komende jaren weer voldoende licht met de hoeveelheid straling die daarbij vrij is gekomen. Handig wanneer we straks de Westelijke woestijn door rijden. Bedenkelijk kijkt de arts in opleiding naar de foto. Gescheurde banden en wellicht ook iets met de achillespees. Zijn kunde gaat nog niet zover dat hij dat kan voelen en het eerste MRI apparaat staat 90 KM verder in Sharm el Sheik. Gips voor 10 dagen is de remedie. Volledige verzorging van Isa, 3 dagen niet lopen en over 10 dagen eens kijken of Youri erop kan staan.

1-2-3 …

Wanneer het klopt dat ‘alle ongeluk met drie komt’ schrijven we deze op ons conto erbij. Naast de diefstal en het doorverhuren van ons huis voldoet de eindstand aan de maximale score. Heugelijk constateren we dat het daarna toch echt voorbij moet zijn. Stiekem duimen we dat het bij 10 dagen gips en revalidatie blijft. Zodat we deze, inmiddels ietwat rare plek, kunnen verlaten. Ondertussen is er één wonder al geschied. De reparateur is langs geweest waardoor de fan weer ouderwets 1000 omwentelingen per minuut maakt. Bij het aanzetten van de fan regende het moertjes en schroefjes waarbij ik de man nog vragend aankeek. Mafish mushkela was zijn antwoord; geen probleem. Toch lopen we sindsdien met een grote boog om het bulderende ding. Na de reparatie hangt ie nog aan 1 draadje, heeft ie een piepend geluid en verwachten we dat ie ieder moment als een ongeleid projectiel door de kamer geslingerd wordt. Beter voorkomen dan genezen. Wat als hier alle ongeluk, onder invloed van die aardse stralen, met vier komt? Het blijft tenslotte Dahab!

Na een dagje bezinning klinkt deze blog een stuk vrolijker dan gisteren! Verder dan 10 dagen gaan onze gedachten niet. En de enkele keer dat hij dat toch probeert benadert ons brein de 39 graden van de buitentemperatuur. Toen we hier een half jaar geleden aankwamen was de welkomstzin; eenmaal in Dahab ga je nooit meer weg. Nooit geweten dat deze uitspraak nog zo waar kon worden.

Wij tellen de dagen AF :-) !

Liefs uit een ander huis in Dahab,