GALLERIA_io

Onze laatste blogs



De route naar Istanbul

Merhaba, klinkt het in koor wanneer we de thee salon binnen stappen. Twintig donkere mannen kijken ons vrolijk aan en plaatsen twee stoelen bij de geurende houtkachel. Een blik op onze gezichten en de kou van buiten maakt dat ze snappen waar we behoefte aan hebben. Warmte! De wind is al dagen ‘tegen’ ons en blaast dwars door alle laagjes heen.

75 jaar geleden
De vingertopjes zijn net ontdooid wanneer de mannen ineens gaan staan. Alles wordt doodstil om ons heen. De vogels kwetteren een toontje lager en de wind toont zijn respect door wat zachter te blazen. We zijn net een dag in Turkije en hebben geen idee wat er aan de hand is. Dat het serieus is wordt duidelijk wanneer ook buiten iedereen stopt en stil staat. Wij doen braaf mee en zijn onder de indruk van de serene rust.  Het is vandaag 75 jaar geleden dat Atatürk (Vader van de Turken) is overleden. Rode vlaggen met zijn afbeelding kleuren het straatbeeld op vrolijke wijze. Bijzonder dat hij nog steeds een haast mythische status heeft. Openbare kritiek in de media wordt niet toegestaan en zijn portret hangt nog steeds in ieder openbaar gebouw.

13 miljoen mensen
De weg naar Istanbul is buffelen en saai. Het besef dat we deze stad als einddoel van een etappe zien houd de moed erin! Ineens missen we de bergen en de prachtige herfstkleuren van Bulgarije. Wat een geweldig land! Met de kou die we hier ervaren beseffen we dat we in Bulgarije erg veel geluk hadden met het weer. Met een stralende zon hebben we drie passen van 1700 meter beklommen, daar waar vorig jaar in november gewoon sneeuw lag! De mijmeringen aan het natuurschoon van Bulgarije maken plaats voor de Turkse gastvrijheid. Het doet de saaie weg snel vergeten. Ook de köfte en ander Turks lekkers verzachten de omstandigheden. Gaat de liefde voor een land dan toch door de maag?

Wanneer we ons de vierde dag weer zwoegend voortbewegen hebben we er echt tabac van. We zijn deze week blijkbaar geen vriendjes met de wind. He schat, zie je die weg daar? Zo lekker naar beneden? Je bedoelt die ene met aan het einde al die huizen, flatgebouwen en torenflats?  Juist ja! Ik denk dat die ons straks heerlijk beschermen tegen de wind! Als fietser probeer je een miljoenen stad zo leuk mogelijk binnen te fietsen, in dit geval is dat niet hier naar beneden. Maar weet je wat? Fuck it! Stuur om en gaan. Zoef, zoef we schieten ineens als raketten over het asfalt en met ons nog duizenden anderen. We zijn niet alleen op de weg, grote trucks denderen gezellig toeterend voorbij en de extra loskomende wind geeft ons een duwtje in de rug.

Vrijkamperen
Onze spontane koers verandering zorgt voor een uitdaging op het gebied van een slaapplek zoeken. Het centrum is nog ver en de avond heeft zijn intrede gedaan. Net wanneer we beseffen dat spontaan handelen niet altijd even slim is zien we dichte begroeiing tegenover een militair terrein. In een normaal denkend bestaan zouden we het niet in ons hoofd halen om 35 km voor het centrum van Istanbul vrij te kamperen! Toch voelde het daar helemaal goed zo tegenover het militaire terrein met zwaar bewapende mannen :-).

Tranen
Istanbul voelt als een mijlpaal in ons fietsende leven en die nemen we goed! Wauw hé, zie je die 12 baans weg?  Lachen hé, zullen we? En met een glimlach van oor tot oor rijden wij als trotse helden de stad binnen! De beroemde Aya Sofia en de Blue Mosque steken met trots hun prachtige minaretten hoog in de lucht. Een fantastisch beeld die ons een brok in de keel geeft. Isa maakt er een gewoonte van om bij mijlpalen natte ogen te krijgen. Rome en de Splugenpas waren de laatste tranentrekkers. Allahu Akbar’ Allahu Akbar’, een bekend geluid galmt uit de moskee en geeft ons een gevoel van thuiskomen. Het is heerlijk om hier te zijn! De schemer doet zijn intrede en dat vraagt om actie; een plekje zoeken. Ook dit keer ervaren we een engeltje op ons schouder. We vinden via via een echt appartement met uitzicht over Taksim. Het bed lokt en in no time vallen we als een blok in slaap.

Alle liefs uit deze heerlijke stad,

Isa en Youri.