LanguageTranslation

GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Cairo, een land apart

Op de zevende verdieping van ons hostel in Cairo ontstijgen we ternauwernood aan de smog die de stad dagelijks benevelt. De kleine zwarte roetdeeltjes laten hun sporen achter op mens en materiaal. Ook deze ochtend dalen de donkere deeltjes neer op de stad die zich weerspiegelt in de mens. Het is broeierig op straat. Mensen vechten voor een klein beetje van alles. Een beetje ruimte, meer vrijheid in de politiek en een schonere plek om te leven. In ruime mate wordt er hier een beroep gedaan op je overlevingsinstinct waar regels niet meer gelden. Regelmatig gaat het volk met elkaar op de vuist. Zie je mensen schreeuwen op straat en proberen velen linksom of rechtsom je wat extra geld afhandig te maken.

Wanneer we met de lift naar beneden gaan horen we de woorden nubia nubia door de straten galmen. Een man met een handkar verzamelt oud ijzer. Door zijn geschreeuw hoopt hij dat deze spontaan gevuld wordt. Het geluid wisselt zich af met andere hogere klanken. Ze komen van een man die met een metalen stok keihard op twee gasflessen slaat. Samen met de duizenden auto’s die onafgebroken gebruik maken van hun claxon is het een ware kakofonie van geluiden. Op weg naar ons ontbijt wagen we ons aan het behendigheidspel van oversteken. Wat letterlijk inhoudt; meebewegen met de stroom, hollen, of per direct pas op de plaats maken. En zoals een goed spel betaamt krijg je vooraf geen garantie op een goede afloop. Opeens schiet er een fietser, met wel 100 broden op zijn hoofd, rakelings langs ons heen. Verschrikt springen we naar achteren. De adrenaline pompt door ons lijf en krijgt geen kans om te zakken. Pas op Youri, schreeuw ik uit, auto van rechts. Toch hebben we vandaag de eerste meters naar ons favoriete ontbijt stalletje weer overleeft. 

Samen wurmen we ons tussen de standvastige Egyptenaren en genieten van de bonen, humus, ei en gegrilde aubergine tussen wakker wordend Cairo. Met 25 mensen om ons heen bestempelen we het buiten-staand-eetcafe als zeer populair. De prijs na afloop varieert standaard tussen de  2 en 10 pond. Aan prijzenbeleid doen ze hier niet en vaste klanten worden zeker niet beloont. Het blijft een leuk spel van geven en nemen waarbij de aanhouder wint. Sportief als de Egyptenaren zijn waarderen ze onze halsstarrige aanpak zodat koper en verkoper elkaar met een glimlach vaarwel kunnen zeggen. Wat lastiger is het met de theeman die rustig ter plekke zijn prijzen verhoogt. De thee zit al heerlijk warm in onze buik en de man wijkt voor geen meter. Vandaag gaan we spontaan van 2 naar 25 pond. We komen hier iedere dag en alleen vandaag waren we vergeten om vooraf de prijs te vragen. Foutje. Na een diepe zucht kan ik het niet nalaten om een brede grijns te toveren met de gedachten; vandaag ben je me te slim af, maar morgen pak ik je gewoon weer terug.

Het lijkt soms alsof alles om geld draait. Geef de portier wat muntjes en je fiets mag ineens mee in de lift. Doe je dat niet dan staat ons (lees Youri) 7 verdiepingen fiets-omhoog-sjouw-actie  te wachten. Eenmaal wat geschoven ben je vrienden voor het leven. En dat we onverwachts vele vrienden hebben blijft een bijzonder fenomeen in een miljoenenstad waar we nog nooit eerder geweest zijn. He you. Yes you. Hello Holland, roept een man aan de overkant van de weg. Hoe herkennen ze toch steeds weer onze kaaskoppen? The museum is very crowded. Many touring cars now. You travel alone. I think you like museum more quit. Hij raakt een gevoelige snaar. Denkend aan een overvol museum krijgt hij het voordeel van de twijfel. I know a nice shop. You wait there for 20 minutes. Than touring car gone. Then you go.  Na het uitspreken van deze woorden daalt hij aanzienlijk op de ladder van betrouwbaarheid. Wanneer hij ons dirigeert dat we nu toch echt moeten komen komt hij in de gevarenzone van; ik-ga-jou-niet-meer-geloven. Zijn aandringen wordt niet beloont. Rechtsomkeer lopen we naar het museum die blinkt door de afwezigheid van toeristen en touringcars. Leuk geprobeerd meneer!

Niets is hier onmogelijk. Dat blijkt maar weer wanneer Isa even alleen boodschappen gaat doen. Psst, he you there. You beautiful. You like me to? Na maanden reizen door Turkije, Irak, Iran en Dubai zijn dit woorden die ik lange tijd niet meer gehoord heb. Spontaan glimlach ik van oor tot oor. Mijn ego is voor vandaag weer even zoet. Reizend door de strenge moslimlanden maakte ik geen schijn van kans op enige attentiewaarde van het mannelijke geslacht. Egypte blijkt de uitzondering op de regel. Op weg naar de supermarkt ben ik een soort van zwaan kleef aan. Sommige vrouwen haten dit, ik geniet ervan. Mijn ego is er dol op. Waarom geen harem van mannen? Wellicht een leuke trendsetter voor dit land! In de supermarkt begint de man een praatje en sjanst wat met me. Tot groot vermaak van de man flirt ik terug. Samen staan we wat te giechelen totdat Youri in de deuropening staat. Het gezicht van de man betrekt op slag. Met zijn donkere ogen brult hij uit; hoort dat bij jou? Bedoel je met ‘dat’ mijn man? Gezien het feit dat Youri en ik dagelijks boodschappen bij hem doen lijkt het een overbodige vraag. Toch heeft hij behoefte aan duidelijkheid. Ja  meneer ‘dat’ daar hoort bij mij. En daarmee komt per onmiddellijk een einde aan ons leuke gesprek. Tevens maakt gebeuren korte metten met Isa haar fantasie over het aankomende mannen harem. 

You win some, you lose some.

Welkom in de miljoenen stad die Cairo heet waar regels geen regels zijn.

Alle liefs vanuit het vertrouwde en steeds leuker wordende Dahab!

Liefs Isa en Youri