LanguageTranslation

GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Off the beaten track

De vorige blog ging vooral over de nasleep van de oorlog. Wanneer je dat even los laat heeft Bosnië-Herzegovina nog zoveel meer!

Bosnië-Herzegovina in een nutshell
De natuur is overweldigend mooi, de mensen intens lief, het eten spotgoedkoop wat maakt dat we weer ouderwets regelmatig uit eten kunnen van ons budget. De spieren smullen mee van de malse biefstukken die hier voor zeer weinig geld over de toonbank vliegen en bij iedere hoek stoppen we wel even om te smullen van de heerlijke pruimen die hier overvloedig aan de bomen hangen. En eerlijk is eerlijk zo’n drankje slibervitsch voor het slapen gaan is zo gek nog niet!

De kleine wegen zijn leuk
Het gevaar met de mijnen hebben we grotendeels achter ons gelaten, tijd dus voor de kleine spannende witte weggetjes op de kaart. We zijn grote liefhebbers van kleine wegen en hier in Bosnië-Herzegovina mag het eigenlijk niet eens de naam weg dragen. Soms staan we vloekend naast de fiets en denken we, waarom vinden we dit zo leuk? En als je dan om je heen kijkt (en voor jullie; deze foto’s ziet) dan is het wel duidelijk toch? Puur natuur waar we ons hart aan verliezen. We worden er nog regelmatig stil van. Zelfs het ego kan even uitrusten en ophouden met tetteren. We vallen samen met de schoonheid van de natuur zakken naar de innerlijke rust in onszelf. Daar hebben we geen 10 dagen meditatie meer voor nodig!

Aan tafel in Herzegovina
Onderweg komen we Nicolai en Catherina tegen, twee enthousiaste jonge mensen die wel eens met ons aan tafel willen zitten. Leuk! Wij hadden zelf enorm de wens om eens wat intensiever met de mensen hier te spreken, dus het antwoord is ja! Ok, zegt Nicolai nog, de weg is alleen wel slecht hoor. Ach joh, geen probleem we zijn wel wat gewend! Vol goede moed gaan we op pad met de schets van Nicolai. Er is namelijk niks daar in de bergen en hij is bang dat we verdwalen. De weg is te slecht voor zijn auto, hmm achteraf had dat wellicht een waarschuwing voor ons moeten zijn. Wielen zijn tenslotte wielen die toch over ‘iets’ moeten rollen. Nog geen 400 meter verder is er weinig rollen meer aan. Het grind is veranderd in keien en de keien worden stenen die soms voelen als rotsblokken. Duwen dus! Duwen, zweten en zingen. We zijn tenslotte uitgenodigd en Catherina wilde snel naar de berghut om het eten voor te bereiden, dat schept verwachtingen :-). He schat hoeveel kilometer was het denk je? Met deze duwactie en een gangetje van 3 km per uur komen we nooit op tijd voor het eten ! We hopen maar dat Catherine zo’n kookwonder is dat ze daar wel wat op verzint. De natuur vergoed het duwen en de vele zweetdruppels. Het is hier werkelijk prachtig! Een desolaat gevoel overvalt ons, Nicolai had gelijk er is hier werkelijk niks.

Vrienden in de bergen
De schemer valt en wij duwen nog steeds voort. We hebben lol en maken ons niet zoveel zorgen. Het eten staat straks tenslotte klaar en de tent hoeven we niet op te zetten. En dan ineens net om de hoek zien we het huis! Verstopt in de vallei tussen immens hoge bergen. Nicolai en Catherine komen ons hollend tegemoet met een fles water onder hun arm die vers is getapt uit de bergstroom. Jullie zullen wel dorst hebben. Ja! Ha ha lacht Nicolai, bad road he, I told youJ ! Ja ja Nicolai you’re damn right. We verdenken hem van enig sadisme met de voorkennis die hij had. Of hadden wij zo’n grote mond? Het is bijzonder dat we meteen een klik hebben met zijn vieren. Vette schnitzels versieren ons bord met droge pasta en een stukje brood, Catherine blijkt nog niet zo’n kookwonder zoals wij het lekker vinden. En na een dag fietsen smaakt alles heerlijk waarbij we op dit moment meer waarde hechten aan de gezelligheid. Samen met de tomaten van eigen land maakt dit alles een top avond !! Lekker knus voor het haardvuurtje, het is koud buiten. We vallen in slaap met het geluid van wolven. Fijn hoor om deze nacht veilig en beschermd tussen vier muren te liggen! Niks mis mee met die kou en huilende viervoeters in het wild.

De volgende dag
Onze vrienden slapen nog. Het is tenslotte nog vroeg! Paul, een hele goede vriend van ons, is onderweg naar Mostar dus er is werk aan de winkel. We hebben nog wat keien te gaan zeg maar.

Tijdens de afdaling is het opletten geblazen, de kiezels maken dat je fiets heen en weer slingert en je ondanks het dalen niet harder kan dan 6 km per uur. Maar Nicolai verzekerde ons dat de lokale schaapherder het in 1 dag loopt, dus wij voelen een uitdaging. Ze is 88 jaar, ruikt ietwat naar schaap en leeft al 30 jaar met haar beesten in de bergen! Een intrigerende vrouw die niet bekend is met elektra, supermarkten, een stuk zeep en een schoon bed. Haar menu bestaat uit; schapenmelk, schapenkaas en een tomaat van eigen grond. Wij leven het motto, simpel is more maar hier kunnen we niet tegenop!

Bezoek
En daar is Mostar, groter dan bedacht en ook super gezellig. We genieten van de Turkse sfeer met de vele moskeen en leuke terrasjes. De begraafplaats waar alleen maar mensen liggen die in 1993 gestorven zijn zorgt voor een brok in onze keel en die brok houden we nog even vast wanneer we Paul knuffelen, vasthouden en omarmen. Echt super om bezoek uit Nederland te krijgen! En dubbel leuk omdat Youri jarig is en ouderwets smult van de red band pretmix, je hebt er geen kind meer aan!

En we zijn alweer in Montenegro :-)

We vinden de Balkan landen heerlijk en genieten nu van de baai van Kotor die op de lijst van UNSCO staat. Wat een luxe leven hebben we toch!

Liefs uit Stoliv,
Isa en Youri