GALLERIA_io

Onze laatste blogs



Afscheid van West Afrika

Lieve allemaal,

De laatste kilometers in West Afrika zitten erop, de tassen zijn gepakt en de wollen trui voor Nederland ligt bovenop. Het was een mooi en waardig afscheid om van Kan Kan naar Conakry te fietsen. Het voelt bijzonder om 650 kilometer lang afscheid te kunnen nemen van alles wat ons hier zo dierbaar is. Met een lach en een traan hebben we gefietst, alles mocht er zijn. Een paar dagen geleden, net voor het nieuwe jaar konden we een omslag voelen. We voelen ons trots op hoe we het gedaan hebben en ach wat maakt vier maanden terug naar Nederland dan uit? Het gaat er niet om wat je doet maar hoe je het doet! Wij kijken terug op 14.440 kilometer fietsavontuur, plezier, heel veel mooie en bijzondere ontmoetingen, fysieke uitdagingen en steeds weer weten ‘alles komt goed’.

Dat hebben we wel geleerd, je hart volgen en doen wat goed voelt, leven in het hier en nu en dan zijn er zelden problemen! Wij sluiten na 20 maanden ons fietsende leven deel 1 even af. Heerlijk om overmorgen op een schone wc te zitten en onder een warme douche te staan! Daarna koffie met echte melk, brood met oude kaas en een lekkere volle rode wijn boven de kachel. Dat is toch een verrukkelijk vooruitzicht!

De website houden we off line, is even beter zo! Onderstaande blog willen we jullie echter niet onthouden. Die was al geschreven voordat we malaria kregen en al helemaal voordat we te horen kregen dat we als emigranten bestempeld worden. Zouden we een bijzondere gave hebben gehad? Als je goed leest heb je een beetje een idee hoe wij verder gaan :-), tja ‘with God everything is possible’!

We wensen jullie een heel mooi 2013, vol avontuur, liefde, kracht en inspiratie. Een jaar waarin je je eigen weg bewandelt zoals die voor jou goed is!

Veel leesplezier met de onderstaande blog, deze gaat over de route vanaf Freetown, Sierra Leone naar Kan Kan in Guinee.  En natuurlijk een laatste lieve groet uit het prachtige West Afrika !

Djarama, Isa en Youri

 

Mag ik ons even voorstellen?

Wij zijn Edje en Petje op de fiets. Wellicht herken je ons niet meer, nou gefeliciteerd wij eigenlijk ook niet. Nooit bedacht dat we na 17 maanden zo'n achterlijk safari petje zouden gaan dragen. Sorry sorry voor de safari-pet dragers onder ons, maar zie het als een compliment! De safari dragers zijn gewoon slim en wij hadden daar nog wat maanden onder de brandende zon voor nodig. De stralen van de goudgele bol laten zich iedere morgen weer van zijn warme en zonnige kant zien. De gouden bol heeft een vrolijk effect en weet altijd op intense wijze je poriën te openen zodat het water in straaltjes langs je lijf loopt. Hij is bij ons erg geliefd. Echter, sinds we in Afrika zijn is ie regelmatig opdringerig en ongenadig heet aanwezig. Hij gaat onderhuids zitten en komt er niet meer vandaan!

Op de fiets is er geen smeren aan. Hele tubes factor 50 verschijnen op ons gezicht en druppelt er samen met het zweet net zo snel weer vanaf. Gisteren schrokken we ons rot, ieks, dat zijn veel rimpels! Ok eerlijk is eerlijk de dubbel 4 in de leeftijd is upcomming  maar zo oud is dat toch niet? En zeg nou zelf, stress van een drukke baan is een ontbrekende factor. Dus hebben we zo onze bedenkingen bij de brandende zon! En in deze staat van vertwijfeling zagen Edje en Petje hun kans schoon om ons leven binnen te dringen. Maar toegegeven ; Edje beschermt, verkoelt, geeft meer schaduw op ons gezicht en Petje werkt nog regelmatig op onze lachspieren :-). Hi hi of zouden daar die extra rimpels van komen?

We hebben zoveel plezier samen en ook met de Afrikanen. Wat een heerlijk humorvol no-nonsense volk. Wanneer we vertellen dat we uit Nederland zijn komen fietsen gebeurt er het volgende; de oogbol wordt groter en vertoond opvallend veel oog wit ten opzichte van de zwarte huid, de mondhoeken gaan breed omhoog, de hand verschijnt voor de mond, het lichaam hangt ietwat achterover en achter de hand komt het volgende geluid ... iehhhhhhhhh iehhhhhhhhh. Het werkt aanstekelijk en op de lachspieren. Voor ons dus tegenwoordig het geluid van een verbaasde Afrikaan met grote ogen :-). Leuk joh om zelf ook eens te doen! Zijn we verrast roepen we tegenwoordig ook keihard iehhhhhhh iehhhhhhh. Het ontlokt altijd een smile tussen de ontmoeting met black en white!

Soms vraagt een agent of we ons rijbewijs voor de fiets kunnen tonen. Nu zijn wij aan de beurt om met onze ogen te rollen en een gekscherend geluid te maken,  iehhhhhhhh.

De lachrimpels worden ook steevast geactiveerd door de tv op reis show. Vaak hebben we het gevoel dat we filmsterren zijn in een bekende soap. Niet minder dan 100 ogen kijken toe hoe we de tent opzetten of een broodje eten. Altijd in voor een grapje roepen we dan ineens boeh, hi hi schrikken ze zich een hoedje. Wanneer we door verlaten gebied rijden kunnen we dat boeh wel achterwege laten. Soms worden potten en pannen in de berm gegooid en zetten ze het op een lopen. Niet zo gek natuurlijk wanneer je nog nooit een blanke hebt gezien! Ze hebben vast wel eens gehoord dat die vroeger nooit zo goed nieuws brachten. Kon je mooi mee om slaaf te worden, werken als boy voor een blanke of werd je geronseld om ondergronds de mijnen in te gaan. Wegloop gedrag is dus zo gek nog niet wanneer 'Edje en Petje' langs komen fietsen.

Een lach verschijnt ook op onze mond bij de wijze waarop de mensen elkaar hier begroeten. Met een lullige 'hoi' kom je hier echt niet weg.  Hello, Hello.  How is the morning ? Good. How is the body? En dan antwoord je thanks to God. Bij het weg gaan zeg je later,  zelfs tegen de scooter jongen die toch echt een andere weg in sloeg of een hutbewoner in de middle of knowhere. Later ....

Thanks to God, zou God dan echt denken dat we hier terug komen? Volgens de voorbij rijdende auto's met de volgende tekst wel; ‘with God everything is possible’.Is dat nou eigenlijk positief of negatief bedoeld? De tekst geeft ons spirit en wij gaan uit van het positieve. Maar later horen we hoe het er echt aan toe gaat. God heeft daarboven de touwtjes in handen, laat het los want je hebt toch niks in te brengen. Hmmm eigenlijk helemaal niet zo'n gekke gedachten wanneer we even later tot onze enkels in de modder staan. Bad road hadden ze nog gezegd en niets is minder waar! Het doet ons denken aan de camel trophey en zijn blij met ‘maar’ 50 kg fiets, ha ha daar heb je tenminste geen lier voor nodig om een meter verder te komen ;-).

En zo God het wil gaat het vandaag wat minder lekker met de body. Minimaal dertig bulten op de voeten zorgen voor hevige jeuk en een brandend gevoel. Na inspectie zien we dat de bulten veroorzaakt worden door niets minder dan een klein zwart vliegje. Hij daalt neer, je voelt hem niet, zodat hij alle kans heeft om zoetsappig van je bloed te zuigen. Wauw ze zijn nog erger dan de mug. Wat een jeuk veroorzaken die beestjes ! Wanneer we een auto van artsen zonder grenzen tegen komen vertelt onze intuïtie om de auto aan te houden en te vragen of het schadelijk kan zijn. Voor we het weten zitten we in de eerste de beste gezondheidspost midden in de bush.

‘Zeg, ziet u wel eens wazig tijdens de nachtelijke uren?’

Ha ha nou de laatste tijd wel meneer, maar eerlijk gezegd denken we dat die waas wordt veroorzaakt door de heerlijke lokale fruitwijn van 18% en de double punch van 45% als toetje. ‘En hebben jullie dikke bulten die onderhuids bewegen?’ Ik spot een dikke bult en gelukkig is er geen beweging in te krijgen. Het zwarte beestje blijkt een black fly, een gemene bloedzuiger die tijdens zijn zuigactie kleine larven achterlaat. Indien de black fly in het bezit is van het virus komen daar waarachtig beestjes uit, getver! Wij hadden dat verhaal altijd en beetje als broodje aap beschouwd, maar het bestaat dus echt!  Gelukkig zijn we er snel bij, drie pilletjes en alles gaat dood en beschermd ons voor de komende tien maanden. Een beetje stil en onder de indruk verlaten wij de health post, fijn dat er zoveel van die posten zijn in ontwikkelingslanden, zelfs in de bush!

En met de malaria van afgelopen week beseffen we dat Afrika zo zijn eigen gezondheidsuitdagingen heeft. De borden langs de kant van de weg wijzen ons op HIV, TBC en recent zijn er weer cholera uitbraken geweest. We zijn duizend keer meer alert op onze hygiëne en hebben zo het vermoeden dat drinken uit onze eigen bekers en gebruik van eigen bestek in lokale eet stalletjes zo gek nog niet is!  En mocht er toch een bacterie doorheen glippen dan maakt de 45% double punch daar vast korte metten mee! Goed excuus voor nog een glas van deze lokale lekkernij, proost!

Liefs van Edje en Petje uit de bush!

Isa en Youri