GALLERIA_io

Onze laatste blogs



24 Hours

Tik tik tik klinkt het zachtjes wanneer Youri de fiets met een vaartje de berg af laat glijden. He schat, wat een raar geluid. Bij nader onderzoek blijkt het een kleine bobbel te zijn bij de velg. Aandacht vereist maar zeker niet op korte termijn. Fijn, dan kunnen we maximaal genieten van het ongerepte Montenegro. Het is er prachtig, wild, een land in ontwikkeling en wel al voorzien van enige luxe. De wijn is zeer goed ontwikkelt en die laten we ons goed smaken in de tuin van een boer. Hij maakt het zelf en ook de feta is van eigen recept; wij geven de boer een 10+, smullen dus.

Bonk bonk bonk
De volgende morgen staat ons een heerlijke afdaling te wachten! We laveren tussen de regendruppels door terwijl het onweer er lekker op los knalt. En tussen de knallen door horen we een heel ander ritmisch geluid; bonk, bonk bonk. He schat, dat komt van jouw fiets! Alert als we zijn op vreemde geluiden zien we direct dat het mis is. De velg vertoont een knik en er staat behoorlijk wat spanning op, dat ziet er niet goed uit! Heb jij verstand van velgen? Hoe lang gaat zo’n ding eigenlijk mee? We kijken elkaar schaapachtig aan, we hebben er duidelijk geen verstand van. Fietsen kan niet meer, paniek! Gevolgd door een gevoel van geluk. Het kleine bergweggetje kruist de grote weg waar het prachtige Skadar meer aan ligt en er zijn een paar restaurantjes met internet.

Emoties om een velg
We voelen ons ontdaan. Er staan nog net geen tranen in onze ogen maar zo voelt het wel. Blijkbaar voelt de fiets als ons huis, een verlening van onszelf, onze veiligheid en leven. En dat staat nu letterlijk op zijn kop. We kunnen echt niet verder fietsen en hebben geen idee hoe het af gaat lopen. Vreemde gewaarwording als je bedenkt dat het maar een velg is. Gelukkig herinneren we ons een aantal technieken van de meditatie; don’t push the river you never get it done. Dus geven we ons over aan de stroom, aan dat wat is. We laten het verzet los en dat maakt plaats voor een enorme energie. Kom schat, we gaan dit ff regelen! Leuke uitdaging :-). In no time weten we alles van velgen, fietsenmakers in Montenegro, verzendtijden van TNT en zetten alle mogelijkheden op een rij. We prijzen onszelf gelukkig dat de hoofdstad ‘maar 35 km’ verderop ligt en iets minder gelukkig met het feit dat het zondag is. De emoties zijn een komen en gaan, we kunnen erom lachen en inwendig om huilen. De vragen zijn niet opgelost, dat kan morgen pas. De uitdagingen zijn wel duidelijk; is er een velg en een goede fietsenmaker die ook spaken kan spannen? En waar laten we de fietsen als we die kant op moeten? Tijd is normaal gesproken geen probleem in ons vrije fietsende leven. Echter wel als je net een vlucht geboekt hebt. Deze vertrekt over 3 weken vanuit Sofia naar Portugal om de 40e verjaardag van de broer van Isa te vieren. Gevalletje tijdsdruk dus.

Oplossingen
We slapen die avond op een veldje bij het meer en hebben bij Emma, een Engelse vrouw, geregeld dat we daar de fietsen mogen stallen. We besluiten om heel vroeg op te staan en te liften naar de hoofdstad. We voelen dat het regelen ons energie kost en daarbij rekening houdend met een minimaal budget nog meer. Op zich helemaal geen probleem. Zij het dat we de laatste twee maanden in een voortdurend negatieve spiraal zitten als het aankomt op tegenvallers, spullen die kapot gaan en financiële geldstromen die duidelijk niet in de up zitten. Het vergt veel regelwerk om het allemaal weer in goede banen te leiden. Allemaal op de meest uiteenlopende gebieden waardoor de rek wat dun wordt. Dan blijkt het niet meer uit te maken of je nou in Afrika zit of in Montenegro. Het vraagt om flexibel zijn, meebuigen met het bamboe en dat geeft op een diepe laag een gevoel van onveiligheid. Hoe ver gaat het bamboe buigen? Waar zwiepen we heen?

In de hoofdstad
En in het kader van alles kost energie geven we je graag een idee van zo’n regel dag. Eén van velen de laatste tijd. Zouden daar de emoties vandaan komen? Wellicht de bekende druppel in de emmer? Om 06.00 uur gaat de wekker, we pakken een zeiknatte tent in want vrij kamperen is tenslotte goedkoper dan een hotel van 30 euro. Fietsen opladen en bij Emma weer ontladen, wiel eruit sleutelen, lopen naar de weg om daar bij het ontwaken van de dag onze duim op te steken. Een ex-racer neemt ons mee, we zitten met adrenaline op de achterbank, snel zijn we er wel! De moed zakt ons in de schoenen wanneer de enige fietsenwinkel van de hoofdstad zich niet bevindt waar google maps hem heeft geplaatst. Een aardige man ziet ons zoeken, ziet het wiel en begrijpt ons probleem. De winkel is verhuist naar de andere kant van de stad. De man regelt een taxi en wij weer blij, helemaal als blijkt dat ze daar überhaupt een velg hebben. Ha ha maar we houden het spannend vandaag. Onbekend maakt onbemind. Ze durven het om spaken van een rohloffnaaf niet aan. Het lijkt wel alsof we een rol hebben in goede tijden slechte tijden maar dan 20 afleveringen in 1.  Er wordt gebeld en Misha biedt hulp, hij is de expert van Montenegro en je raad het al, hij woont aan de andere kant van de stad. Taxi?

De velg goochel truc
Misha is omgeven door 20 wielen, 30 kettingen, 2 hangjongeren en geeft ons een zwarte hand van de smeer. Het afdak van de flat houdt de straat-fietsenmaker droog. Zijn tanden zijn net zo zwart als zijn handen en zijn ogen gaan glimmen wanneer hij zijn uitdaging voor de dag heeft gezien, dat geeft ons moed. We mogen gewoon koffie drinken en over 2 uur terug komen, wauw relaxed. We vieren onze triomf en moeten de vlag helaas weer binnen halen wanneer we na 2 uur terug komen. Met handen en voeten legt Misha uit dat de spaken anders zijn, de velg te klein, de gaatjes te groot en het om spaken te lastig. We zien ons al een weekje in Montenegro zitten, wachtend op TNT. Ineens springt  Misha op zijn scooter, of we maar even op zijn buiten-shopje willen passen? Glimlachend komt hij 10 minuten later terug met 2 velgen, helaas passen ze niet. Deze soap herhaalt zich nog 5 keer. Met alle bijbehorende emoties van dien. Hoop wisselt zich af door wanhoop. Gelukkig eindigen we om 18.00 met hoop, de aanhouder wint! De velg ziet er niet uit, toch is dit de enige oplossing en sterk genoeg voor nog eens 1.650 km naar Istanbul.

Honger! Kebab eten en duim omhoog voor een lift naar de andere helft van de fiets. De chauffeur is een aankomende vader en duidelijk nog niet gewend aan zijn nieuwe status van getrouwd man. Zijn trouwring ligt in een bakje in de auto en trots vertelt hij dat hij vanavond gaat stappen. De beat ondersteunt zijn drang naar avontuur en die gaat behoorlijk te keer. In het donker halen we de fietsen op bij Emma, knutselt Youri het wiel erin en ziet meteen een kleine uitdaging met het afstellen van de remmen. Tja soaps zijn toch bedoelt om het spannend te houden, we’re still in!

Het regent pijpenstelen, regenpakken aan en weer naar het vertrouwde vrijkampeer plekje op het veldje bij het meer. De zeiknatte tent  van vanmorgen drupt nog harder dan de regen. Moe maar voldaan kijken we elkaar om 22.00 uur aan. Koffie schat? Hmm lekker.

What’s next?
Ha ha nou dat wisten we toen nog niet maar nu wel! Heel veel regen, wij samen energieloos door het putje en tijd voor een goede afloop. F-het-budget en de tijdsplanning. Het hotel lonkt, de warme douche nog meer! Die avond smullen we van een vette biefstuk en genieten van een aflevering van 24-hours, leuk. Morgen gewoon wat meer kilometers fietsen om het schema voor Sofia te halen :-).

“Het leven is als een regenboog. Je hebt zon en regen nodig om die prachtige kleuren te kunnen zien”.

Liefs uit Albanië, waar we ons helemaal thuis voelen.

Isa en Youri.

p.s. Nou ja dat dachten we! Blog kon niet worden verstuurd uit Albanië, we hadden nog gevalletje kapotte spaak en alle spannende gedachten van dien. Toch zijn we nu in Macedonië en kunnen weer lachen, zelfs met 6 graden in de tent :-)